Uzasadnienie
W trakcie toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania ze skargi na przewlekłość postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 998/14 skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał te wnioski Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach celem rozpoznania. W konsekwencji wnioskom tym nadano bieg, wzywając wnioskodawcę najpierw do złożenia urzędowego formularza, a następnie do nadesłania dokumentów źródłowych. Skarżący wykonał to pierwsze wezwanie, natomiast w odniesieniu do drugiego, powołując się na rozmowę z Prezesem Sądu, oświadczył, że już wcześniej wystarczająco udokumentował swoją sytuację. Dlatego złożył rezygnację z prawa pomocy i zwrócił się o odesłanie akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
W toku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 998/14 skarżący dwukrotnie wnosił o przyznanie prawa pomocy, lecz jego wnioski zostały oddalone ze względu na fakt, iż nie wykonał on wezwania do uzupełnienia danych zawartych we wniosku.
Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje:
Na wstępie podkreślić trzeba, że skarżący cofnął wniosek o przyznanie prawa pomocy, wyrażając swą wolę w tym zakresie w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości. Cofnięcie to jest skuteczne niezależnie od tego, jakimi motywami kierował się wnioskodawca, dokonując tej czynności. Brak bowiem możliwości uznania cofnięcia za niedopuszczalne, tak jak to jest – w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) – w przypadku cofnięcia skargi. Przepis ów ma zastosowanie wyłącznie odnośnie do skarg i nie można – bez odrębnej podstawy prawnej – sięgać do jego regulacji w razie cofnięcia innego rodzaju pism, w tym wniosku o przyznanie prawa pomocy. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie takiego wniosku jest więc zawsze związany jego cofnięciem i nie może badać jego dopuszczalności.
Dalszą kwestią pozostają zatem przyczyny cofnięcia wniosku. Na marginesie jedynie zaznaczyć wypada, że skarżący bezzasadnie uznał, że jest zwolniony z obowiązku wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy, w szczególności wykonania wezwania przewidzianego w art. 255 P.p.s.a., które temu celowi służy. Nie miał też podstaw, by przyjąć, że przesłanki te zostały wystarczająco udokumentowane, skoro dwukrotnie odmówiono mu prawa pomocy ze względu na to, że nie wykonał wezwań do uzupełniania danych zawartych we wniosku obejmujących zresztą takie same dokumenty jak te, o które wezwano go obecnie.
Jak wskazano, nie ma to jednak znaczenia wobec cofnięcia wniosku. Zgodnie bowiem z art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tej sprawie umarza się i dlatego na podstawie tego przepisu, stosowanego w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.