Uzasadnienie
Skarżący zgodnie wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Z ich oświadczeń wynika, że są małżeństwem, mieszkają razem i wspólnie utrzymują dwoje uczących się dzieci (dwudziestotrzyletnią córkę i dziewiętnastoletniego syna). Są właścicielami domu mieszkalnego. Utrzymują się z wynagrodzenia za pracę uzyskiwanego przez skarżącą a wynoszącego 2.553,94 zł oraz renty otrzymywanej przez skarżącego w wysokości 651,50 zł.
Wśród zobowiązań i stałych wydatków wymienili spłacany kredyt hipoteczny w dolarach ok. 300 zł oraz dwa kredyty zaciągnięte m.in. na studia córki oraz kredyt w zakładzie pracy. Do kosztów zaliczyli również: ubezpieczenie na życie 54 zł, woda 200 zł, prąd 300 zł, gaz 200 zł i inny opał 500 zł. Obok tych kosztów utrzymania ponoszą wydatki związane z rehabilitacją oraz zakupem żywności.
Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżących była już przedmiotem analizy pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy, w postępowaniu zakończonym wydaniem 18 maja 2017 r. postanowienia o sygn. akt I SA/Go 110/17. Orzeczeniem tym, zwolniono skarżących od kosztów sądowych. Oznacza to, że L. i W.K. są zwolnieni, w niniejszym postępowaniu, od obowiązku uiszczania wszystkich wpisów i opłat kancelaryjnych. Zatem żądanie skarżących w tym zakresie jest całkowicie spełnione, a rozpoznanie tej części ich wniosku - zbędne.
Zgodnie z art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Skarżący wnieśli również o ustanowienie doradcy podatkowego.
W sytuacji gdy strona jest już zwolniona orzeczeniem od kosztów sądowych i składa wniosek o ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego, żądanie to należy potraktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym i rozpoznać zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Stosownie do treści tego przepisu, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W przypadku skarżących, na obecnym etapie postępowania zasadne jest ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Jak wskazano w ww. postanowieniu z 18 maja 2017 r. z przedstawionych przez skarżących dokumentów i oświadczeń wynika, że nie mają oszczędności, a ich stałe, podstawowe wydatki pochłaniają całość dochodów. Oświadczenia skarżących dotyczące ich sytuacji są spójne, a w części dotyczącej dochodów znajdują odzwierciedlenie w przedłożonych dokumentach – zaświadczeniach o wysokości renty skarżącego, zaświadczeniach z zakładów pracy skarżącej oraz wyciągach z kont bankowych skarżącej.
Podkreślić należy, że z nadesłanych 30 listopada 2017 r. formularzy PPF wynika, że sytuacja majątkowa skarżących nie uległa poprawie.
Tym samym uznać należy, że skarżący nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zaś po wydaniu wyroku przez sąd I instancji skarżącym może być niezbędna pomoc profesjonalnego pełnomocnika.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 249a, art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.