Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 maja 2013 r. skarżąca została zwolniona od kosztów sadowych. U podstaw zwolnienia legło ustalenie, iż jej sytuacja materialna nie pozwala na sfinansowanie udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Ustalono bowiem, że skarżąca jest bezrobotna, lecz nie przysługuje jej jednak prawo do zasiłku z tego tytułu. Nie ma również oszczędności, a jej jedyny majątek stanowi mieszkanie.
Obecnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata dla reprezentowania jej przed sądem i radcy prawnego lub doradcy podatkowego do pomocy przy redagowaniu pism i świadczenia porad prawnych.
Ze złożonego wraz z wnioskiem oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż sytuacja materialna skarżącej nie uległa jakiejkolwiek zmianie w stosunku do ustalonej w momencie zwalniania skarżącej od kosztów sądowych.
Wniosek o ustanowienie pełnomocnika był w tej sytuacji zasadny, choć nie w pełnym jego zakresie. Bezzasadny był natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ zwolnienie takie skarżącej przyznano postanowieniem z dnia 22 maja 2013 r. i obowiązuje ono w trakcie całego postępowania sądowoadministracyjnego - zgodnie z art. 243 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Innymi słowy nie ma potrzeby ponawiania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, ponieważ z takiego zwolnienia skarżąca już korzysta.
Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, po prawomocnym zwolnieniu od kosztów sądowych w swej istocie zmierza do uzyskania przez skarżącą prawa pomocy w zakresie całkowitym tzn. - obok wspomnianego zwolnienia - również ustanowienia pełnomocnika (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Z tego punktu widzenia należy oceniać przesłanki prawa pomocy. Art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje, gdy osoba występująca o jego przyznanie wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek postępowania.
Z oświadczeń skarżącej wynika taki stan rzeczy, stąd też nie było podstaw do odmowy ustanowienia dla niej pełnomocnika. Postanowiono jednak o przyznaniu wyłącznie adwokata, ponieważ w świetle brzmienia art. 244 § 1 p.p.s.a. brak jest podstaw do ustanowienia więcej niż jednego pełnomocnika z urzędu. Sama natomiast skarżąca domagała się ustanowienia w pierwszej kolejności adwokata dla reprezentowania przed sądem administracyjnym. Należy przy tym wyjaśnić skarżącej, iż umocowanie do reprezentowania z urzędu obejmuje uprawnienie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności, w tym do sporządzania pism procesowych w imieniu skarżącej, a nie tylko do występowania w jej imieniu na rozprawach (art. 39 pkt 1 w zw. z art. 244 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji postanowienia (art. 246 § 1 pkt 1 i art. 244 § 1 p.p.s.a.)