Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 215/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Z.S. na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.
W dniu 16 października 2017 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z nadesłanego urzędowego formularza PPF wynika, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z uzasadnienia wniosku oraz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka w mieszkaniu żony, nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Z tytułu wynagrodzenia za pracę otrzymuje około 1300 zł netto. Stałe wydatki związane z czynszem, rehabilitacją, ubezpieczeniem, energią elektryczną itd. (jednak bez kosztów wyżywienia) wynoszą około 900 zł.
Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie lekarskie wskazujące na konieczność leczenia i opieki oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.
Rozpoznając wniosek, zauważyć należy, że postanowieniem z 31 maja 2017 r., wydanym w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i oddalił wniosek o ustanowienie adwokata. Podkreślić należy, że zwolnienie to rozciąga się na całe postępowanie, a zatem skarżący zwolniony jest także od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.
Oznacza to, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne i należy je umorzyć na podstawie art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.").
Rozpoznaniu podlega natomiast wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata. Z uwagi na zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych uznać należy, że jest to wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie bowiem z art. 245 § 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Artykuł 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Stwierdzić należy, że skoro sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem analizy w postanowieniu z 31 maja 2017 r. i nie uległa ona zmianie, to ustalenia i argumentacja zawarta w ww. orzeczeniu zachowała swą aktualność.
Uznać należy, że skarżący wydatkuje w całości środki finansowe uzyskane ze świadczonej pracy na bieżące koszty utrzymania. Jak wynika z przedłożonych do wcześniejszego postępowania w przedmiocie prawa pomocy dokumentów, skarżący pozostaje w stanie separacji. Z przedstawionych przez niego dokumentów i oświadczeń wynika, że nie ma oszczędności, a jego stałe, podstawowe wydatki (w tym związane z leczeniem) pochłaniają niemalże całość dochodów. Wśród stałych wydatków skarżący nie wymienił kosztów wyżywienia, które z pewnością comiesięcznie ponosi.
Oświadczenia skarżącego dotyczące jego sytuacji są spójne i znajdują odzwierciedlenie w przedłożonych dokumentach. Skarżący wykazał zatem, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na obecnym etapie postępowania zasadne jest ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Od wyroku z 23 sierpnia 2017 r. przysługuje skarga kasacyjna, która stosownie do art. 175 § 1-3 P.p.s.a. powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.