Uzasadnienie
W związku ze skargą na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej E.H. (skarżąca) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. zwolniono skarżącą od opłat sądowych w części przekraczającej 500 zł, odmawiając przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. U podstaw rozstrzygnięcia legło ustalenie, że skarżąca utrzymuje się z emerytury oraz pomocy finansowej rodziny, przy czym jej syn prowadzi dochodową działalność gospodarczą.
Po oddaleniu skargi skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach jak również ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, iż skarżąca utrzymuje się z emerytury w wysokości 605 zł miesięcznie. Kwota ta jest w całości pochłaniana przez koszty bieżącego utrzymania. Skarżąca mieszka sama i nie utrzymuje kontaktów z rodziną.
W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, co następuje.
Ponieważ wniosek został złożony po prawomocnym częściowym oddaleniu oddaleniu poprzedniego wniosku, w którym skarżąca - podobnie jak obecnie - wnosiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przy rozpoznaniu nowego wniosku należało zbadać, czy nie nastąpiły zmiany okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki pierwotnie wydanego rozstrzygnięcia (art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") i poczynione przy uwzględnieniu tego kryterium ustalenia odnieść do ustawowych przesłanek prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego bądź doradcy podatkowego), gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z oświadczeń skarżącej wynika, iż jej sytuacja majątkowa uległa zmianie uzasadniającej uwzględnienie jej wniosku w całości. Pierwotnie uznano, iż skarżąca obok niskiej emerytury korzysta z pomocy finansowej rodziny. Obecnie jednak skarżąca oświadczyła, a nie ma podstaw do kwestionowania zgodności z prawdą tego oświadczenia, że nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodziną i jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura. W świetle wiedzy wynikającej z doświadczenia życiowego świadczenie to - z uwagi na jego kwotę - nie pozwala na poczynienie jakichkolwiek oszczędności i może wystarczać jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Dlatego należało uznać, iż obecnie skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Spełnione są zatem przesłanki przyznania prawa pomocy wymienione w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Nie można też uznać, iż zachodzi negatywna przesłanka wynikająca z art. 243 § 1 p.p.s.a. pomimo że z prostego rachunku wynika, iż upłynął już termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie można bowiem przesądzać, że nie zostanie złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, a w tym wypadku konieczne będzie równoczesne z nim wniesienie skargi kasacyjnej, czyli środka zaskarżenia objętego przymusem sporządzenia go przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego (zob. H. Knysiak - Molczyk w glosie do post. NSA z 20 października 2005 r. II FZ 653/05, OSP z 2006 r. nr 9 poz. 103).
Uwzględniając powyższe postanowiono o zmianie pierwotnego postanowienia i przyznaniu prawa pomocy w całym żądanym zakresie (art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).