Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. Sąd oddalił skargę E.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu.
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2008 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zmienił swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 9 maja 2007 r., przyznając skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w dniu [...] marca 2008 r. poinformowała Sąd, iż wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika urzędu w osobie radcy prawnego K.B., który w dniu 6 maja 2008 r. przedłożył pełnomocnictwo do prowadzenia niniejszej sprawy.
W dniu 9 maja 2008 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jednocześnie składając skargę kasacyjną. W skardze tej wniósł o "zasądzenie nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu". Poza tym wnioskiem ani w skardze kasacyjnej ani w jakimkolwiek piśmie lub na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym nie złożył oświadczenia czy opłaty zostały zapłacone w całości lub części.
Sąd zważył:
W myśl przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnikowi należy się wynagrodzenie za pomoc rzeczywiście udzieloną, a do czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej podjętych przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu należy także sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Skarga taka została w niniejszej sprawie sporządzona i złożona wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia.
Zgodnie z treścią § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej następuje na wniosek pełnomocnika zawierający oświadczenie, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek taki został przez pełnomocnika skarżącej złożony lecz nie złożono wraz z nim, ani później oświadczenia dotyczącego opłat.
Zgodnie z treścią § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszony w terminie 7 dni pobiera się opłatę kancelaryjną w wysokości 100,- zł.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 maja 2007 r. została zwolniona od opłat sądowych powyżej 500 zł, a 24 lipca 2007 r. uiściła wpis w takiej kwocie. Natomiast, składając w dniu 24 października 2007 r. wniosek o uzasadnienie skarżąca opłaciła go opłatą kancelaryjną w kwocie 100 zł. Następnie, powyższe postanowienie zostało zmienione postanowieniem z 26 lutego 2008 r. i skarżąca została w całości zwolniona od kosztów sądowych. Jednakże, składając 15 lutego 2008 r. wniosek o to zwolnienie, skarżąca opłaciła go opłatą sądową w kwocie 100 zł.
Zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, natomiast w myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest także opłata kancelaryjna.
W dniu 24 października 2007 r. skarżąca, bez wezwania Sądu, uiściła opłatę kancelaryjną w kwocie 100,- zł od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, tym samym nadpłacając uiszczoną kwotę, ponieważ zgodnie z art. 239 pkt 4 p.p.s.a., nie miał obowiązku jej uiszczenia. Podobnie przedstawiała się kwestia opłaty w kwocie 100 zł uiszczonej w dniu 15 lutego 2008 r.
W myśl przepisu art. 225 p.p.s.a. zwraca się stronie z urzędu różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi. Skoro zatem w niniejszej sprawie skarżąca nie miała obowiązku uiszczania opłaty kancelaryjnej od złożonego wniosku o uzasadnienie, ani opłaty od wniosku o przyznanie prawa pomocy, różnica ta wynosi 200,- zł i taką kwotę należało skarżącej zwrócić. Od zwracanej kwoty będą potrącone koszty jej przekazania.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów orzekł jak w sentencji.