Uzasadnienie
Skarżący W.I., A.P., A.S. reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wydaną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłych wspólników spółki jawnej A I., P., S. za zobowiązania tej spółki w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oraz ustalenia kwoty tego zobowiązania. Strona skarżąca wskazała wartość przedmiotu zaskarżenia 882 zł i uiściła wpis w kwocie 100 zł (k. 10, 11 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy zauważyć, że skarga została wniesiona [...] lutego 2010r., co oznacza, że powinna spełniać ustawowe wymogi wnikające z obowiązujących na dzień wniesienia skargi przepisów dotyczących skarg, składanych do sądu administracyjnego zgodnie z treścią art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) – pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Podkreślić należy, że odrzucenie tak wniesionej skargi jest obowiązkiem Sądu co wynika z użytego sformułowania "odrzuca", w innym przypadku ustawodawca użyłby sformułowania "może odrzucić". Oznacza to, że zawarty w tym przepisie rygor wywołuje już swój skutek w momencie braku uiszczenia wpisu sądowego w terminie zakreślonym do wniesienia skargi.
W takim przypadku postanowienie Sądu odrzucającego skargę ma charakter orzeczenia deklaratoryjnego albowiem potwierdza powstały z mocy prawa skutek. Przy dokonywaniu interpretacji przepisów należy kierować się także regulacjami zawartymi w Konstytucji RP. W tym przypadku ma zastosowanie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zgodnie z którym wszyscy wobec prawa są równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władzę publiczną. W rozpoznawanej sprawie ma ono znaczenie w tym sensie, że wobec osób, które tak jak skarżący wnieśli w tym samym terminie skargę nie uiszczając wpisu sądowego i skargi ich zostały odrzucone np. w marcu to skarżący nie mogą być lepiej potraktowani przez władzę publiczną (sąd) tylko z tej przyczyny, że ich sprawa została później rozpoznana. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193), który ma w tej sprawie zastosowanie, wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych – 500 zł.
Przez należyte opłacenie pisma, o którym mowa w art. 221 p.p.s.a., należy rozumieć jego opłacenie zarówno w terminie oraz w wysokości zgodnej z prawem. W przypadku wpisu stałego należy go uiścić w terminie skutecznego wniesienia skargi (tak też WSA w Warszawie z 30 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 1030/08 niepubl.). stosownie do treści art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie prze sądem pobiera się wpis stosunkowy lub wpis stały. Zgodnie z treścią art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Z należnością pieniężną jako przedmiotem zaskarżenia mamy do czynienia tylko wówczas, gdy stanowi ona zasadniczy przedmiot postępowania administracyjnego. Przepisy prawa podatkowego przewidują szereg sytuacji, w których rozstrzygnięcie organów podatkowych nie dotyczy należności pieniężnych wprost.
Aczkolwiek nie oznacza to, że dany akt nie ma związku z należnościami pieniężnymi (np. decyzja w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej). Niemniej jednak w takich postępowaniach działalność organów podatkowych nie koncentruje się wokół samej należności pieniężnej (zobowiązania podatkowego). Taki sam mechanizm, zdaniem Sądu, zachodzi w przypadku zaskarżonej decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane we wspomnianym przepisie.
Zgodnie z treścią art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym na moment powstania zaległości podatkowej (art. 21 ustawy z dna 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 169 poz. 1387 ze zm.) wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo –akcyjnej, nie będący akcjonariuszem, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. W razie rozwiązania spółki nie stosuje się terminów przewidzianych w art. 108 § 2 (§ 3). Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1 za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych, powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokości zaległości podatkowych spółki (§ 4).
Tak więc istotą tego postępowania jest przede wszystkim orzeczenie o odpowiedzialności wspólnika spółki osobowej, na co wskazuje § 1, § 3, § 4 cytowanego przepisu, a nie jej rozmiar. Wysokość kwoty zaległości podatkowej, do której wspólnik będzie ponosił odpowiedzialność, jest w tym przypadku zagadnieniem wtórnym.(taki też pogląd w kwestii dotyczącej zbliżonej odpowiedzialności z art. 111 § 1 Ordynacji podatkowej wyraził też NSA w postanowieniu z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 473/09 niepubl.).
W tym stanie rzeczy strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika winna była bez wezwania opłacić wpis stały od skargi na decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, w momencie jej wniesienia do skargi a najpóźniej do końca terminu do wniesienia skargi (art. 219 § 1 p.p.s.a.).
Skoro skarga nie została należycie opłacona, to zgodnie z obowiązującą na dzień wniesienia skargi regulacją z art. 221 p.p.s.a. oraz z przyczyn wskazanych wyżej podlegała odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie opłaty.
/-/ A. Juszczyk- Wiśniewska /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz