Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zmienił swój wyrok z 9 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Go 136/12 w ten sposób, że uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] stycznia 2012 r. nr [...].
Wnioskiem z [...] czerwca 2014 r. strona skarżąca wystąpiła o wykładnię powyższego orzeczenia. Podniosła, że decyzja z [...] stycznia 2012 r. nr [...] została w dniu [...] kwietnia 2014 r. uchylona decyzją nr [...], zaś całe postępowanie w sprawie umorzone. Zdaniem autora wniosku, dokonanie wykładni sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy można uchylić decyzję już wyeliminowaną z obrotu prawnego. Równocześnie strona wniosła o wyjaśnienie przyczyn wcześniejszego zawieszenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wykładni wyroku należało odmówić.
Wniosek podlegał ocenie na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd wydając wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać jednak należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533).
Tymczasem uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni zmierza w istocie do zakwestionowania samej istoty rozstrzygnięcia. Wątpliwości pełnomocnika strony skarżącej budzi możliwość uchylenia, w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, decyzji administracyjnej uprzednio wyeliminowanej z obrotu prawnego. Tego rodzaju obiekcje nie mogą stać się przedmiotem wniosku o dokonanie wykładni wyroku. Środkiem służącym kontroli zgodności z prawem orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego jest skarga kasacyjna. Tym środkiem zaskarżenia można zakwestionować prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie art. 282 § 2 oraz art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 158 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Natomiast sprostowania wymaga w ocenie Sądu uzasadnienie wyroku. Wbrew brzmieniu sentencji wyroku, w której jako skarżącego oznaczono M.B., na stronie drugiej uzasadnienia znalazło się nieprawidłowe oznaczenie strony skarżącej oraz daty wniesienia skargi. Podobny błąd dotyczył daty wydania wyroku kończącego postępowanie, o którego wznowienie wnioskowała strona skarżąca.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (§ 1).
Wskazane wyżej błędy w sposób nie budzący wątpliwości są oczywistymi omyłkami pisarskimi, które nie prowadzą do zmiany podjętego rozstrzygnięcia i dlatego na mocy art. 156 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji.