Uzasadnienie
Pismem z [...] czerwca 2018 r. G.S. (Skarżący) wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa wymienioną w sentencji postanowienia, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania tego aktu przez organ bądź tut. Sąd.
Motywując wniosek podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że prowadzi ośrodek wczasowy. Jest przy tym związany umowami o organizację imprez w prowadzonym obiekcie do roku 2020. Poza tym prowadzi świadczy usługi hotelowe i gastronomiczne. Stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania, spowodowałoby utratę płynności finansowej, w konsekwencji utratę zawartych kontraktów a w dalszej konsekwencji upadek przedsiębiorstwa. Natomiast przy zachowaniu płynności finansowej dysponować będzie potencjałem finansowym zdolnym do zaspokojenia roszczeń w stosunku do Skarbu Państwa, w szczególności wynikających ze spornej decyzji. Skarżący przedłożył w załączeniu w jego ocenie istotne części zawartych umów na zorganizowanie i przeprowadzenie imprez okolicznościowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Ponieważ postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania toczy się na wniosek strony, więc przyjmuje się, że ciężar przedstawienia okoliczności świadczących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ów ciężar rozumie się jako obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne.
Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. post. NSA z 20.07.2015 r. II FZ 542/15, post. WSA z 9.09.2015 r. I SA/Kr 1247/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie dowiódł ani choćby nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Motywując żądanie wniosku ograniczył się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, iż zapłata zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji mogłaby spowodować utratę płynności finansowej.
Twierdzenia tego jednak nie poparł argumentacją zawierającą odniesienie do konkretnych i wymiernych danych. Nie przedstawił również dowodów obrazujących jego sytuację materialną, istotnych w kontekście okoliczności z których wywodzi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Załączył jedynie kopie pierwszych stron umów o organizację imprez okolicznościowych. Te dokumenty nie zawierają jednak żadnych informacji świadczących o zdolnościach płatniczych Skarżącego. Nie wskazują wysokości posiadanych zasobów ani nie obrazują obecnych obrotów i dochodowości prowadzonej działalności gospodarczej. Dokumentów tych nie zawierają również akta postępowania administracyjnego.
Sąd nie dysponował zatem danymi, na podstawie których mógłby poczynić konkretne ustalenia dotyczące możliwości oraz następstw wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności zaś zweryfikować twierdzenia Skarżącego o obawie utraty płynności finansowej,
Stąd też Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym, zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.