Uzasadnienie
A.O. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r.
W pismach z [...] września 2017 r. (karta 37 i 56 akt sądowych) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o egzekucji administracyjnej do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1/ wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2/ uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika więc, że przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej może być akt lub czynność, które są przedmiotem skargi do Sądu, a także akty wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej orzekająca o solidarnej odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Z kolei sama skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji o egzekucji administracyjnej, nie dostrzegając jednak, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do wstrzymania wykonania egzekucji (por. postanowienie NSA z 3 października 2014 r., II OZ 1041/14). Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują bowiem możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast kompetencji do wstrzymania samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 u.p.e.a. (postanowienie NSA z 28 maja 2013 r., II FSK 1256/13; postanowienie NSA z 18 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 2588/17).
Zgodnie bowiem z ww. przepisem to organ sprawujący nadzór nad egzekucją może wstrzymać postępowanie egzekucyjne. Organy sprawujące nadzór zostały wymienione w art. 23 § 1 – 3 cyt. ustawy i nie należą do nich sądy administracyjne.
Co istotne, wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie również przy założeniu - bo nie wynika to z samego pisma strony - że jego przedmiotem jest zaskarżona w sprawie decyzja. Wskazać bowiem należy że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednak podkreślić, że ugruntowany jest pogląd, iż wniosek o wstrzymanie winien być należycie uzasadniony, a uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Strona tymczasem swojego wniosku nie uzasadniła, czym de facto uniemożliwiła jego merytoryczną ocenę.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.