Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M.L. (skarżącej) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za kolejne miesiące 2008 roku.
Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych podnosząc, iż wychowuje sama dwoje dzieci (w wieku 6 i 8 lat). Wedle oświadczenia skarżącej ona ani jej dzieci nie posiadają majątku, a ich miesięczne dochody mają wynosić 1313,22 zł. Składać się mają na nie zasiłek oraz renty rodzinne.
Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") wezwano ją, by w terminie 7 dni złożyła dodatkowo: wyciągi z rachunków bankowych, odpis zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok, dokumentów potwierdzających wysokość dochodów deklarowanych we wniosku oraz oświadczenie o wysokości miesięcznych kosztów utrzymania.
Pismo sądowe zawierające wezwanie doręczono skarżącej 4 października 2013r.
Do dnia posiedzenia niejawnego do tutejszego sądu nie wpłynęły dokumenty określone w wezwaniu.
W tym stanie rzeczy wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domagała się skarżąca, może zostać przyznane w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony.
Skarżąca w złożonym wniosku ograniczyła się do stwierdzenia, że nie ma majątku, a jej rodzina utrzymuje się ze świadczeń w wysokości 1313.22 zł miesięcznie. Nie przedstawiła jednak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego deklarowaną sytuację majątkową.
Na podstawie art. 255 p.p.s.a. skarżącą wezwano zatem do przedstawienia dokumentów wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia, a obrazujących sytuację jej rodziny. Pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu, skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów.
Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie wyznaczonym przez art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo).
Oświadczenie skarżącej zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowią wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających deklarowaną we wniosku kwotę dochodów oraz brak oszczędności. Uniemożliwiła tym samym poczynienie niewątpliwych ustaleń dotyczących swojej sytuacji majątkowej.
W konsekwencji należało uznać, że skarżąca nie wykazała przesłanek uzasadniających zwolnienie jej od kosztów sądowych, w związku z czym postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).