Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z uzasadnienia wniosku oraz złożonego wraz z nim oświadczenia o sytuacji rodzinnej, majątku i dochodach skarżącego wynika, co następuje.
Skarżący jest samotny. Deklaruje, że jest bezdomny. Utrzymuje się z emerytury wynoszącej netto 1246,82 zł. Jest właścicielem lokalu mieszkalnego (wedle jego słów: "pseudomieszkania wymagającego korekty prawnej" - k. 9 akt WSA) oraz współwłaścicielem, wraz z byłą żoną, działki gruntu. Skarżący ma 12.000 zł oszczędności. Jest również właścicielem samochodu, nie mającego jednak przedstawiać istotnej wartości.
W świetle powyższych oświadczeń skarżącego, jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony w jakiejkolwiek części.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje gdy osoba występująca o jego przyznanie wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jednak jest ponoszenie przez strony całości kosztów związanych z ich udziałem w postępowaniu sądowym, zaś odstępstwo od tej zasady poprzez zwolnienie z kosztów sądowych może mieć miejsce w sytuacjach szczególnych - uzasadnionych sytuacją majątkową strony - przy uwzględnieniu oczywiście wysokości kosztów postępowania.
Z oświadczeń skarżącego nie wynika, by nie był w stanie sfinansować kosztów sądowych. Jego twierdzeniu o życiu w ubóstwie i bezdomności przeczy fakt posiadania oszczędności oraz dwóch nieruchomości (w tym: mieszkania) i samochodu. Suma oszczędności skarżącego wielokrotnie przewyższa kwotę należnego wpisu od skargi, stanowiącego jedyną opłatę podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania. Brak więc obaw, że zapłata wpisu narazi skarżącego na uszczerbek utrzymania koniecznego. Stąd brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego w jakiejkolwiek części.
W tym stanie rzeczy postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).