Uzasadnienie
Skarżąca spółka "H" A. i E.H. spółka jawna wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2010 r. przedmiocie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za listopad 2004 r. zarzucając:
- - wydanie częściowo decyzji bez podstawy prawnej, gdyż przepis § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825) jest niezgodny z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) a zwłaszcza z przepisem art. 2, art. 84, art. 92 ust. 1 i art. 217 ustawy zasadniczej,
- - naruszenie art.145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie skarżonej decyzji stronie w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, co skutkuje zaistnieniem przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej,
- - naruszenie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego pominięcie i wydanie tym samym decyzji w sprawie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego, które wygasło z mocy prawa wskutek przedawnienia,
- - naruszenie art. 180 i art. 181 w związku z art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie w sprawie za dowody dokumentów, które nie stanowią dowodów w postępowaniu podatkowym z mocy prawa (vide: art. 284a § 3 Ordynacji podatkowej) i zostały pozyskane przez organ w sposób sprzeczny z prawem,
- - naruszenie innych przepisów procesowych, zwłaszcza: art.120, art.121 § 1, art.122, art.123 § 1, art. 124 w zw. z art. 187 § 1, art. 188, art.191 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy a polegające na zaniechaniu dochodzenia w sprawie ustalenia prawdy obiektywnej, tj. na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, a także - poprzez sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, które legły u podstaw orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego a w tym zakresie także - naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 4 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825) poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie,
- - naruszeniu przepisów art. 285 § 1 i art. 285a Ordynacji podatkowej, polegające na pozbawieniu strony czynnego uczestniczenia w czynnościach kontrolnych,
- - niezastosowanie w niniejszej sprawie § 2 ust.4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków dokonywania rozliczeń podatku akcyzowego.
W oparciu o powyższe skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji podatkowych, które rażąco naruszają prawo, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jako naruszających prawo oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Należy przy tym wskazać, iż powyższy przepis uzależnia ewentualne zawieszenie od tego, czy istnieje związek (zależność) między daną sprawą a orzeczeniem, które zapadnie na przykład przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zważywszy na przedmiot zaskarżonej decyzji oraz podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, należy zauważyć, że kwestia opodatkowania podatkiem akcyzowym w stanach faktycznych zbieżnych z przedstawionym w decyzji dyrektora izby celnej, była rozpoznawana przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Analiza orzeczeń wydawanych w tych sprawach nakazuje wzięcie pod uwagę stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 roku, wydanym w sprawie I FSK 817/07 na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem m. in. "czy przepis § 4 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. nr 87, poz. 825 ze zm.), odsyłający - w zakresie określenia stawki podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, w sytuacji niezłożenia oświadczenia przez nabywcę stwierdzającego, iż nabywany wyrób jest przeznaczony na cele opałowe - do odpowiedniego stosowania § 3 ust. 3 tegoż rozporządzenia, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" (postanowienie wraz z uzasadnieniem dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wyrażoną w cytowanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwość co do zgodności z Konstytucją RP § 4 ust. 5 rozporządzenia z 22 kwietnia 2004 r., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji.
Rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny sprawy dotyczącej postawionego pytania prawnego ma zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zasadność zawieszenia postępowania potwierdza również stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z 6 lipca 2010 r. sygn. akt I GSK 873/09, gdzie również odwołano się do pytania zawartego w postanowieniu I FSK 817/07 i uznano za konieczne zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.