Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 332/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., w sprawie ze skargi J.S. i K.S., uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...].
Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która wyrokiem z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1830/10 została oddalona.
Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. J. i K. małżonkowie S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1830/10.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność wniesienia skargi, względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że skarżący nie dopełnili warunku formalnego z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z kolei zgodnie z treścią art.154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Wezwanie, o którym mowa w powyższym przepisie, stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi, bez możliwości jej konwalidacji na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por.T.Woś, H. Knysiak Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, wyd. 2, Warszawa 2008, kom. do art. 154 ustawy). Należy również podzielić pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1981/04 (lex nr 164771), że instytucja wezwania ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna.
W rozpoznawanej sprawie J. i K. małżonkowie S., jak słusznie zauważył organ, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu nie wezwali pisemnie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.
W ocenie Sądu pism skarżących z dni [...] czerwca 2012 r. i [...] lipca 2012 r. nie można uznać za wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Brak w nich bowiem podstawowej, formalnej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, tj. wezwania organu do załatwienia sprawy, toczącej się ponownie na skutek uchylenia przez Sąd postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej pomyłki w treści decyzji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należało, ze skarga J. i K. małżonków S. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1830/10 została złożona przedwcześnie i jako taka jest niedopuszczalna, wobec tego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.