Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z 2 grudnia 2008r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej 50 zł. W pozostałym zakresie wniosek oddalono. Postanowienie to, na skutek odrzucenia sprzeciwu, jest prawomocne.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 17 grudnia 2008r. (k.26 akt) doręczonym stronie skarżącej 22 grudnia 2008r. (k.28 akt) wezwano skarżącego do uiszczenia w/w kwoty, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 24 grudnia 2008r. (k 30 akt) strona skarżąca przesłała do Sądu po raz drugi- w formie pisma procesowego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego.
Pismem sądowym z dnia 6 stycznia 2009r., które skarżący odebrał 8 stycznia 2009r. (k.33 akt) wezwano S.D. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie a następnie zwrot przesłanego przez Sąd w załączeniu urzędowego formularza druku "PPF", w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pomimo upływu wyznaczonego terminu oraz pouczenia o skutkach niewykonania wezwania Sądu, skarżący nie wypełnił nałożonego przez Sąd w/w obowiązku.
Sąd zważył co następuje
Zgodnie z art. 252 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 257 ustawy P.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Wobec tego, iż skarżący w dniu 8 stycznia 2009r. odebrał osobiście wezwanie Sądu, siedmiodniowy termin na uzupełnienie nałożonego przez Sąd obowiązku wynikającego z pisma z 6 stycznia 2009r. upływał w dniu 15 stycznia 2009r.
Skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym spełniona została przesłanka wynikająca z art. 257 ustawy P.p.s.a.
W związku z powyższym na podstawie art. 257 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.