Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia 100 zł wpisu od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 29 października 2007 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Żądanie takie uzasadnił koniecznością "naprawienia błędu sądu", który to błąd, jak należy wnosić z wcześniejszego pisma procesowego skarżącego, miał się sprowadzać do oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Z zawartego w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego wynikało, iż mieszka sam i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.900 zł miesięcznie, a także, że jest właścicielem domu o powierzchni 120 m. kw.
W trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżący został wezwany do dodatkowego udokumentowania swej sytuacji majątkowej poprzez przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych, zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia za pracę oraz oświadczeń o wartości posiadanych samochodów i wysokości miesięcznych wydatków.
Pomimo upływu siedmiodniowego terminu zakreślonego w wezwaniu skarżący nie złożył żądanych dokumentów i oświadczeń.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym (czyli takim, o jakiego przyznanie wnosił skarżący) przysługuje osobie fizycznej jeżeli wykaże ona, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego.
Z przepisu tego wynika, że ciężar wykazania przesłanek prawa pomocy spoczywa na stronie, która ubiega się o jego przyznanie.
Należy jednak podkreślić, że udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe (zob. M. Niezgódka - Medek, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Kraków 2005 – str. 594).
Skarżący nie wykazał, by w jego przypadku spełnione były przesłanki zwolnienia od kosztów sądowych. Na sformułowanie takiego wniosku nie pozwalała treść oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku oraz dochodach. Z oświadczenia tego wynikało bowiem jedynie, że skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 120 m kw. oraz, że zarabia 2.900 zł miesięcznie. Na podstawie tych danych nie można przyjąć, że sytuacja materialna skarżącego jest na tyle ciężka, iż uniemożliwia poniesienie wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł stanowiącego jedyną opłatę sądową podlegającą uiszczeniu na obecnym etapie postępowania. Wręcz przeciwnie, wiedza wynikająca z doświadczenia życiowego wskazuje, że skarżący osiągając stałe dochody w podanej w oświadczeniu wysokości może ponieść koszty postępowania bez zauważalnego uszczerbku majątkowego.
Zasadą jest bowiem, że strony powinny partycypować w kosztach sądowych, w szczególności wówczas, gdy - tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - ich dochody przekraczają wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę. Winny również poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia utrzymania koniecznego.
Skarżący nie przedstawił natomiast jakichkolwiek szerszych informacji, czy też dowodów świadczących o niemożliwości poniesienia kosztów sądowych. Nie zastosował się również do wezwania o nadesłanie dodatkowych dokumentów i oświadczeń, czym uniemożliwił poczynienie szczegółowych ustaleń dotyczących jego zdolności płatniczych.
Oceny wniosku nie zmienia podnoszone w jego uzasadnieniu przekonanie skarżącego o błędności postanowienia sądu oddalającego jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Pomijając nawet to, że mowa tu o subiektywnym odczuciu skarżącego, należy wskazać, iż okoliczność tego rodzaju nie stanowi przesłanki prawa pomocy, a zatem w ogóle nie mogła być brana pod uwagę przy rozpoznaniu wniosku o jego przyznanie.
Uwzględniając powyższe postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).