Uzasadnienie
Decyzją z 3 kwietnia 1996 r. Prezydent Miasta ustalił spółdzielni mieszkaniowej wymiar podatku od nieruchomości za 1996 r. w wysokości 308 356,10 zł, z "uwzględnieniem w podstawie opodatkowania pomieszczeń piwnic". Ustosunkowując się do zastrzeżenia spółdzielni, iż piwnice nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, albowiem nie stanowią one kondygnacji budynku mieszkalnego, organ wyjaśnił, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie definiują pojęcia "kondygnacja", ani też nie odsyłają do odrębnych przepisów, które by ją określały. Skoro tak, to wyjaśnienia tego pojęcia należy szukać w języku potocznym, z którego wynika, iż kondygnacja jest to część budynku znajdująca się pomiędzy sąsiednimi stropami lub między podłożem, a najniższym stropem. Na podstawie tej definicji, powierzchnię użytkową budynku wielokondygnacyjnego stanowi, zdaniem organu, suma powierzchni użytkowych we wszystkich kondygnacjach, nie wyłączając piwnic.
Odwołując się od tej decyzji spółdzielnia mieszkaniowa wniosła o jej uchylenie i nieuwzględnienie w podstawie opodatkowania powierzchni pomieszczeń piwnicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nie uzasadniona. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie była przede wszystkim odpowiedź na pytanie, czy pomieszczenia piwniczne są częścią powierzchni użytkowej budynku na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z regulacją zawartą w rozdziale 2 tej ustawy.
Poszukując rozstrzygnięcia tej kwestii, należy w pierwszej kolejności przywołać przepisy art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 wspomnianej ustawy. Stosownie do treści pierwszego z nich, podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa. W myśl zaś z kolei art. 4 ust. 2 ustawy, za powierzchnię użytkową budynku, w rozumieniu ustawy, uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych.
Treść przywołanej regulacji prawnej nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że istota zagadnienia sprowadza się do ustalenia zakresu pojęcia "kondygnacja" użytego w cytowanym art. 4 ust.
2. Zagadnienie to było już przedmiotem wykładni dokonywanej w orzecznictwie sądowym, w wyniku której ugruntował się pogląd przyjmujący, iż powierzchnia użytkowa budynku, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obejmuje także piwnice. W szczególności został on wyrażony w uchwale składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 1996 r. FPK 6/96, /ONSA 1996 nr 3 poz. 106/. Analogiczne stanowisko zostało także zajęte w uchwałach składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 1996 r. /FPK 11/96 oraz FPK 12/96 - nie publ./ oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997 r. I SA/Po 1004/96 /Wspólnota 1997 nr 10 str. 18/.
We wszystkich tych rozstrzygnięciach, sąd zaakcentował autonomiczny charakter prawa podatkowego, wyprowadzając stąd wniosek, że regulacja zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wymaga przede wszystkim wykładni gramatycznej. W tym zaś ujęciu przez "kondygnację" należy rozumieć "części budynku między stropami lub między podłożem i najniższym stropem" /por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, t. I; Warszawa 1992, str. 985/.
Sąd stwierdził także, że na słuszność wspomnianego stanowiska wskazują również wnioski wynikające z wykładni celowościowej, uwzględniającej ekonomiczną istotę podatku od nieruchomości. Pogląd ten w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie jest całkowicie uzasadniony, co innymi słowy oznacza, że nie można w tej kwestii podzielić stanowiska strony skarżącej, usiłującego wiązać pojęcie "kondygnacji" z regulacją zawartą w skądinąd nie obowiązującej już w chwili wnoszenia skargi ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
W rezultacie, NSA skargę spółdzielni mieszkaniowej oddalił.