Wyrok NSA oz. w Katowicachz 28 kwietnia 1997 r., sygn. akt I SA/Ka 35/96

Tezy

1. Przepis art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w sposób enumeratywny wymienia, jakich kosztów ustawodawca nie uważa za "koszty uzyskania przychodu". Przepis ten - w brzmieniu obowiązującym w 1992 r. - nie wyłączał kosztów związanych z używaniem prywatnego samochodu wynajmującego związanych z jego dojazdem do przedmiotu najmu z kosztów uzyskania przychodu. Jeśliby zatem wystąpił związek przyczynowy pomiędzy tym rzeczywiście poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem, to bez wątpienia należało traktować ten koszt jako koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy.

2. W przypadku skarżącej zasadnicza trudność w dokumentowaniu poniesionych kosztów dojazdu wynikała z tego, iż skala wynajmu nie kwalifikowała go do działalności gospodarczej. Nie ciążył na niej prawny obowiązek prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak też ewidencji przebiegu pojazdów. To jednak nie mogło oznaczać, aby podatniczka była zwolniona z obowiązku udokumentowania w jakiejkolwiek postaci ponoszonych wydatków. Dowodem w tym przypadku mogło być wszystko, co przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem /art. 75 Kpa/. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji oceniłby, czy dana okoliczność została udowodniona /art. 80 Kpa/.