Uzasadnienie
J. W. w zażaleniu z 30 maja 2018 r. na postanowienie WSA w Kielcach o odrzuceniu skargi w sprawie J. W.i A.W. z 21 maja 2018 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Jak wynika z akt sprawy Sąd, pismem z 6 czerwca 2018 r. przesłał stronie skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pism pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłkę skierowana za pośrednictwem poczty pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 9 czerwca 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 18 czerwca 2018 r. strona skarżąca nie złożyła wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W dniu 27 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podniósł, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie złożyła wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z 5 lipca 2018 r. skarżąca złożyła sprzeciw od zarządzenia z 27 czerwca 2018 r. Wskazała, że dokument przesłany przez Sąd wypełnił jej mąż.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "ustawa p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowień i zarządzeń referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
W ocenie Sądu, prawidłowe jest zarządzenie referendarza sądowego z 27 czerwca 2018 r. Zgodnie z art. 252 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 ustawy p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, Sąd przesłał stronie skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca formularz PPF została skarżącej doręczona 9 czerwca 2018 r., a zatem od tej daty skarżąca zobowiązana była w terminie siedmiu dni złożyć wypełnione formularze. Termin do wykonania tej czynności upływał 16 czerwca 2018 r. Z uwagi na to, że była to sobota uległ on przedłużeniu do 18 czerwca 2018 r. na podstawie art. 83 § 2 ustawy p.p.s.a, zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ponieważ strona tego nie uczyniła, wniosek należało pozostawić bez rozpoznania, o czym słusznie rozstrzygnął starszy referendarz sądowy.
Bez znaczenia dla oceny okoliczności niniejszej sprawy pozostaje fakt skutecznego złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez męża skarżącej – A. W. Jest on bowiem odrębną stroną postępowania, a podejmowane przez niego czynności procesowe co do zasady nie są skuteczne w stosunku do skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a. utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego, o czym orzekł w sentencji postanowienia.