Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 148/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżoną przez A. sp. z o.o.
w K. (Spółka) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] 2015 r. i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2009 (pkt 1 wyroku) oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz spółki kwotę 6917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 wyroku). Rozstrzygnięcie z pkt 2 wyroku Sąd uzasadnił przepisami art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw.
z § 1 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej w zw. z częścią IV załącznika do ww. ustawy. Sąd wyjaśnił, że na zasądzone koszty składają się: 1500 zł – wpis od skargi, 5400 zł – wynagrodzenie pełnomocnika oraz 17 zł – opłata od pełnomocnictwa.
Na postanowienie z pkt 2 ww. wyroku, Kolegium złożyło zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie to jest zasadne i postanowieniem z 31 sierpnia 2018 r. II FZ 520/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Kielcach. W uzasadnieniu przyznał rację Kolegium wnioskującemu o zmniejszenie zasądzonych przez Sąd pierwszej instancji kosztów. Stwierdził, że kluczowe znaczenie ma wyrok NSA z 8 czerwca 2018 r. sygn. akt II FSK 553/16, którym Sąd kasacyjny uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji z 19 listopada 2015 r. sygn. akt
I SA/Ke 611/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W wyroku tym NSA zasądził zwrot kosztów jedynie w części, odstępując od zasądzenia tych kosztów ponad kwotę 3150 zł, proporcjonalnie do stopnia zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd kasacyjny uwzględnił skargę spółki jedynie w części dotyczącej opodatkowania wiaty. Wykładnię dotyczącą opodatkowania przedmiotowych wiat powielił Sąd pierwszej instancji, związany wyrokiem NSA na podstawie art. 190 ustawy p.p.s.a. Skoro zatem w ponownie wydanym wyroku Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko NSA i orzekł o zasadności zarzutów skarżącej w analogicznym zakresie, to również orzekając o kosztach Sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić orzeczenie Sądu kasacyjnego w przedmiocie kosztów. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było zasądzenie kosztów z uwzględnieniem art. 206 ustawy p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Dla rozpoznania, zawartego w skardze wniosku Spółki o zasądzenie kosztów postępowania zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność zażalenia organu, uchylając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018.1302) dalej jako "ustawa p.p.s.a", postanowienie zawarte w wyroku tutejszego Sądu dotyczące zwrotu kosztów i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Działając więc w konwencji procesowej związania postanowieniem NSA z 31 sierpnia 2018 r. II FZ 520/18 oraz wyrokiem NSA z 8 czerwca 2018 r. II FSK 553/16, Sąd uznał za zasadne zasądzenie zwrotu kosztów dla skarżącej od organu w części.
Częściowy zwrot kosztów w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnia art. 206 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.
W wyroku z 28 czerwca 2018 r. Sąd podzielił natomiast zarzuty Spółki jedynie w części, tj. w zakresie opodatkowania wiaty. Za niezasadne zostały natomiast uznane przez Sąd główne zarzuty skargi, dotyczące opodatkowania utwardzonego placu oraz instalacji jego odwodnienia. Ustalając stosunek wygranej do wartości przedmiotu sporu, należy stwierdzić, że skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Wartość przedmiotu sporu zaskarżenia wynosiła bowiem 73.314 zł.
Po uwzględnieniu zarzutów dotyczących opodatkowania wiaty o powierzchnię 480,24 m², wartość przedmiotu sporu pomniejszyła się jedynie o kwotę 6945,29 zł.
W konsekwencji Sąd uznał za zasadne zasądzić zwrot kosztów w części, tj. połowę kwoty uiszczonego wpisu od skargi (750 zł) oraz połowę kwoty wynagrodzenia pełnomocnika (2400 zł) oraz kwotę opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).
Z tych względów Sąd, na podstawie art. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.