Uzasadnienie
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302), dalej jako "ustawa p.p.s.a." uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W świetle powyższej regulacji za podmiot posiadający legitymację do wniesienia skargi należy uznać np. osobę fizyczną, która ma w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku miedzy strefą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej tej osoby, sprawy rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (zob. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Tadeusz Woś i inni, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis W-wa 2005, str. 214 i 215).
W niniejszej sprawie A.W. i J. W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z [...] r. nr [...] odmawiającej A. W. umorzenia zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 w kwocie 189 zł. Obie decyzje zostały skierowane wyłącznie do A.W..
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie A.W., którego wyłącznie dotyczy zaskarżona decyzja. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję Kolegium wnieśli natomiast A.W. i J. W.. J. W. nie była stroną postępowania administracyjnego i po jej stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy innej osoby, tj. A.W.. Ewentualny interes faktyczny po stronie J. W.nie może jej legitymować procesowo. Inne ustawy również nie przyznają w opisanych okolicznościach prawa do wniesienia skargi J.W. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany art. 50 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło J.W..
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji postanowienia.