Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr. [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr..[...] z dnia [...] wydanej dla A. M. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002.
W uzasadnieniu wskazano, że A. M. jest obywatelem Niemiec. Firma A. spółka z o.o. w S. powołała go na prezesa zarządu firmy na podstawie kontraktu menedżerskiego. W 2002r. przebywał on na terenie Polski od 1.IV. do 31.XII. a więc powyżej 183 dni. Na podstawie w/wym kontraktu skarżący uzyskał w 2002r. dochód w wysokości [...]zł. Płatnik stosownie do art. 41 ust.1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconej kwoty pobrał i wpłacił zaliczkę na podatek w kwocie [...]zł. W złożonym zeznaniu rocznym A. M. wykazał kwotę wynikającą z kontraktu menedżerskiego w wysokości [...]zł oraz dochody osiągnięte za granicą, o które zwiększono podstawę obliczenia podatku do ustalenia stopy procentowej. Należny podatek dochodowy,który obliczono przy zastosowaniu skali podatkowej określonej w art. 27 w/w ustawy podatkowej oraz uwzględniając metodę wyłączenia dochodów z zagranicy wyniósł [...]zł. Przy uwzględnieniu pobranych przez płatnika zaliczek skarżący wykazał kwotę do zapłaty w wysokości [...]zł.
W piśmie o zwrot nadpłaty w podatku dochodowym za 2002r. A. M. wskazał, że w 2002r. podlegał ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 2 obowiązującej w tej dacie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym jego dochody uzyskiwane z kontraktu menedżerskiego winny być opodatkowane w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
Zdaniem organów skarbowych pogląd ten nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących w 2002r. przepisach prawa podatkowego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz.U. Nr. 14 poz. 176 ze zm. tekst jedn.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terenie Polski lub których pobyt czasowy na terytorium RP trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Obowiązek podatkowy określony w ust. 1 nie dotyczy osób fizycznych przybyłych do Rzeczypospolitej Polskiej na pobyt czasowy w celu podjęcia zatrudnienia w zagranicznych przedsiębiorstwach drobnej wytwórczości, w spółkach utworzonych z udziałem podmiotów zagranicznych oraz oddziałach i przedstawicielstwach przedsiębiorstw i banków zagranicznych (art. 3 ust. 2).
Z przepisu tego jednoznacznie zatem wynika, że nieograniczony obowiązek podatkowy nie dotyczy osób przybyłych do RP na pobyt czasowy w celu podjęcia zatrudnienia m.inn. w spółkach utworzonych z udziałem podmiotów zagranicznych. Za osobę zatrudnioną stosownie do przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998r. nr. 21 poz. 94 ze zm.) uznaje się osobę zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. W myśl dyspozycji art. 2 ust. 1 pkt 22 b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. O zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu(tekst jedn. Dz.U. z 2001r. nr. 6 poz. 56 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o wykonywaniu pracy przez cudzoziemca - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Zatrudnienie zostało zatem wymienione jako osobna kategoria wykonywania pracy przez cudzoziemca.
Dodatkowo należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem pkt 25 w/wym art. 2 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Skoro zatem A. M. zatrudniony był na podstawie umowy cywilnoprawnej podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. M. Zarzucając w niej naruszenie art. 3 ust. 2 i art. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędną wykładnię wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego organy skarbowe zajmują nieprawidłowe stanowisko uznając, że zatrudnienie w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy p.d.o.f. oznacza zatrudnienie w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Zdaniem skarżącego natomiast wykonywanie pracy przez cudzoziemca to zatrudnienie, wykonywanie innej pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. W tej definicji zawartej w art.2 ust. 1 pkt 22 b ustawy z 14.XII.1994r. O zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w 2002r. mieściło się również wykonywanie pracy na podstawie kontraktu menedżerskiego. Zatem skarżący mimo, że przebywał w Polsce ponad 183 dni podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie takie rozstrzygnięcie, które narusza prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na jego treść.
W sprawie niniejszej skarga uległa oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Spornym w niniejszej sprawie jest jedynie czy w obowiązującym do 1 stycznia 2003r. brzmieniu art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych(Dz. U.00.14.176 tekst jedn.) w pojęciu zatrudnienie mieści się zatrudnienie na podstawie umowy cywilnoprawnej. Doktryna wypracowała pogląd, że wyłączenie z nieograniczonego obowiązku podatkowego rodzi jedynie zatrudnienie o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu(Dz.U. Z 2001r Nr.6,poz.56 ze zm.), a więc wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy(formy prawne reguluje ustawa z dnia 26.VI.1974r. Kodeks pracy -Dz.U.Nr.21 poz.94 za 1998r. Ze zm.), stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą.
Tym samym w obowiązującym wówczas stanie prawnym nie było zatrudnieniem wyłączającym nieograniczony obowiązek podatkowy wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło czy też kontraktu menedżerskiego(patrz komentarz do art. 3 ustawy p.d.o.f. A.Gomułowicz, J.Małecki Dom Wydawniczy ABC 2003 wyd.II). Nie jest zasadnym powoływanie się przez skarżącego na art. 2 ust. 1 pkt 22 b cytowanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu albowiem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 3 ust. 2 posługuje się pojęciem zatrudnienia co zresztą jako osobną kategorię wymienia powoływany przez skarżącego pkt 22 b. Tym samym poza zakresem zainteresowania ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest pojęcie wykonywania innej pracy zarobkowej lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą,którymi to pojęciami posługuje się ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi(Dz.U.Nr.153 poz.1270) orzekł jak w sentencji.
Właściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach do orzekania w sprawie wynika z rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie(Dz.U.Nr.187 poz. 1926).