Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał A. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pismem z 1 marca 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach wyznaczyła adwokata M. K. pełnomocnikiem skarżącego w sprawie.
Wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 34/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.) z 31 października 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej.
Pełnomocnik wniosła w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zwróciła się jednocześnie o zasądzenie kosztów (w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu) według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2602/17, wydanym na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Wniosek złożony przez adwokata M. K. zawarty w skardze kasacyjnej z 23 czerwca 207 r. oświadczenia takiego nie zawiera.
W wyroku z 21 czerwca 2006 r. NSA w Warszawie (sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945) wskazał, iż "brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 cytowanej ustawy". Pogląd taki utrwalony jest w orzecznictwie NSA oraz doktrynie i zachowuje swoją aktualność na tle nowego rozporządzenia (postanowienie NSA z 3 października 2007 r., sygn. akt I OZ 704/07, z 18 czerwca 2008 r.; sygn. akt I OZ 390/08, z 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09; z 17 marca 2010, sygn. akt I OZ 183/10; z 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 czy postanowienie NSA z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OZ 8/13 – baza CBOSA oraz por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 250, teza 8, czy też T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, art. 250, teza 7).
W konsekwencji wniosek adwokata o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, niezawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nieuzasadniony (podobnie wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z 26 października 2005 r., III SA/Gd 373/04, LEX nr 235283).
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, orzeczono jak w sentencji.