Uzasadnienie
F. S.A w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. znak: [...]utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]znak: [...]określającą w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2007r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przepis art. 109 ust 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) stanowiący podstawę wydania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług jest niezgodny z prawem wspólnotowym, t.j. art. 2 Pierwszej Dyrektywy oraz art. 2 i art. 10 Szóstej Dyrektywy.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 lipca 2007r. w sprawie I FSK 1062/06 na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego, tj. kwestii, czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, w przypadku stwierdzenia, że podatnik od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 Szóstej Dyrektywy, z uwagi na swój cel i charakter mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego, a także wykładni art. 33 Szóstej Dyrektywy poprzez wskazanie, czy w uprawnieniu przewidzianym w tym przepisie mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Należy podnieść, że przepisy 2006/112WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L z dnia 11 grudnia 2006r.) zastąpiły unormowania Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich. Zmiana ta ma charakter w zasadzie porządkujący i przepisy Dyrektywy 2006/112 zawierają analogiczne unormowania, przepisom art. 10(1)a VI Dyrektywy odpowiada przepis art. 62(1) Dyrektywy 2006/112, przepisowi10 ust 2 VI Dyrektywy przepisy 62-66 Dyrektywy 2006/112, zaś odpowiednikami przepisów art. 27 i 33 VI Dyrektywy są odpowiednio przepisy art. 395 i 401 Dyrektywy 2006/112.
W związku z powyższym w ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na przytoczone pytanie prejudycjalne nie pozostanie bez wpływu na rozstrzygnięcie skargi podatnika.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cyt dalej jako p. p.s. a., sąd może zawiesić postępowanie jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo- administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. postępowanie w sprawie zawiesił.