Uzasadnienie
Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.), dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu w trybie art. 156 ustawy p.p.s.a. podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu lub żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt II GSK 465/11, LEX nr 992532).
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. tutejszy Sąd uchylił bliżej opisaną w komparycji niniejszego postanowienia zaskarżoną decyzję nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Powyższe zostało ogłoszone poprzez odczytanie sentencji i podanie ustnych motywów rozstrzygnięcia na posiedzeniu, na którym Sąd rozpoznał sprawę i zamknął rozprawę. Na posiedzeniu tym byli obecni pełnomocnicy procesowi skarżącego oraz organu. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku jednoznacznie wskazuje, że dotyczy ono decyzji nr [...], co bez wątpliwości znajduje też potwierdzenie w aktach sprawy. Jednakże w sporządzonym następnie uzasadnieniu zawarto błędne, w oczywisty sposób sprzeczne z sentencją zapisy odnoszące się do innej sprawy, wywołanej skargą tego samego skarżącego. W toku opracowywania i zapisywania elektronicznej wersji uzasadnienia wyroku przy użyciu edytora tekstu doszło bowiem do niezachowania przez program komputerowy dokonanych zmian. Powyższe dodatkowo wskazuje na oczywistość niezamierzonej omyłki pisarskiej popełnionej przy komputerowym opracowywaniu treści uzasadnienia przy użyciu elektronicznego wzoru pisma.
Wyżej wskazane niedokładności i błędy mają charakter oczywistych, na co wskazuje kontekst znaczeniowy poszczególnych jednostek redakcyjnych tekstu, w których omyłki te zostały popełnione, odnoszony do całości uzasadnienia, sentencji wyroku i treści zaskarżonej decyzji. W konsekwencji należało je sprostować na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a.