Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...][...]w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej, K. D. zawarła wniosek o wstrzymanie "rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego". Wnioskodawczyni wskazała, że znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, nie pracuje, jest na zasiłku rodzinnym, a w urzędzie skarbowym pozostało jej do spłaty 5000 zł. Spłaca ponadto inne zobowiązania. Oświadczyła, że nie uchyla się od zapłacenia należności do urzędu skarbowego, ale jeśli chodzi o decyzje Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ma prawo do skargi oraz wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności nałożonej kary. Skarżąca podniosła, że jeśli Sąd nie uwzględni jej wyjaśnień będzie starała się wszelkimi sposobami spłacić karę, choć jest to dla niej ogromny ciężar podobnie jak spłata zadłużenia w urzędzie skarbowym, za coś czego tak naprawdę nie zrobiła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że analiza treści wniosku skarżącej oraz akt sprawy prowadzi do wniosku, że intencją skarżącej było wstrzymanie ostatecznej decyzji Ś.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...][...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 511/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istnienia takich zależności nie sposób stwierdzić między toczącym się postępowaniem dotyczącym odmowy umorzenia kary pieniężnej, a postępowaniem dotyczącym nałożenia tej kary, z uwagi na brak tożsamości przedmiotowej tych spraw, a w konsekwencji również brak identyczności ich podstaw prawnych. Decyzja nakładająca na skarżącą karę pieniężną nie mogła być więc uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy, co wykluczało zastosowanie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. w analizowanym przypadku.
Z kolei zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...][...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej jest rodzajem aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być natomiast jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji, jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu), a taką decyzją jest zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 kwietnia 2014 r.
W związku z powyższym Sąd, podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.