Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt ISA/Ke 384/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę M. K. na postanowienie Ś.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W dniu 5 lipca 2010r. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek sporządzony na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku M. K. oświadcza, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym Jako majątek wnioskodawca wykazuje dom wielkości 267m² oraz nieruchomość wielkości 3.803m². M. K. utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu renty chorobowej w wysokości 565,65zł miesięcznie (odcinek renty w załączeniu). Jako wydatki związane z utrzymaniem domu skarżący wykazuje następujące opłaty: gaz – 91zł, energia – 115zł, podatek od nieruchomości – 91zł, woda i ścieki – 30zł, opał na zimę – 1300zł; miesięcznie leki od 50do 200zł, żywność i środki czystości 200zł. Skarżący oświadcza, że od nikogo nie uzyskuje żadnej pomocy, nie posiada pojazdu mechanicznego ani oszczędności, natomiast zaległość komornicza wynosi ok. 8000zł.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
Analiza złożonego przez M. K. wniosku o przyznanie prawa pomocy wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Do pozytywnej oceny wniosku skarżącego przekonuje przede wszystkim jego stan zdrowia oraz wysokość i źródło uzyskiwanych dochodów.
W tej sytuacji uznano, że sytuacja, w jakiej faktycznie skarżący się znajduje uzasadnia zwolnienie od kosztów sądowych.
Ponadto powyższe okoliczności, uzasadniają także przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Tym bardziej, iż w myśl przepisu art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.