Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. odrzucił skargę M.K. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych, tj. m.in. nie uiszczenia wpisu od skargi.
W dniu 13 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu poprzez opłacenie skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie skarżący nie opłacił skargi. W związku z tym zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. pozostawiano ww. wniosek M. K.bez rozpoznania. Zarządzenie zostało doręczone wnioskodawcy 21 sierpnia 2015 r.
W dniu 24 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) M. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniając wniosek wskazał, że w związku z charakterem prowadzonej działalności (profil transportowy) często bywa poza granicą kraju. W tym czasie nie było go w kraju więc nie mógł dotrzymać terminu wyznaczonego przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Bezsporne w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawa p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.
Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu.
Oceniając podnoszone przez wnioskodawcę okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, Sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazała bowiem, że w okresie od dnia 30 lipca 2015 r. do dnia 5 sierpnia 2015 r. zaistniały niezależne od strony skarżącej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie.
Z przytoczonych przez skarżącego argumentów wynika, że przeszkodą która uniemożliwiła mu dotrzymanie terminu był pobyt za granicą związany z charakterem prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, tj. o "profilu transportowym".
Zdaniem Sądu, należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała, aby przed wyjazdem za granicę skarżący podjął odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, np. poprzez ustanowienie pełnomocnika, przy tym niekoniecznie profesjonalnego. Z art. 35 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika bowiem, że pełnomocnikiem strony może być m.in. małżonek. Konieczność podjęcia przez skarżącego takich działań uzasadnia dodatkowo wynikająca z akt sprawy okoliczność, że wyjazdy skarżącego nie są sporadyczne i co istotne nie są nagłe i nieplanowane.
Wymaga podkreślenia, że zainicjowanie wniesieniem skargi postępowania sądowego jest równoznaczne z tym, że sąd będzie kierował do stron wezwania i zakreślał stosowne terminy do dokonania czynności procesowych, a strona winna się z tym liczyć i w odpowiedni sposób przygotować na wymianę korespondencji z sądem. Opisana wyżej zapobiegliwość skarżącego umożliwiłaby mu dochowanie terminu do uzupełnienia wniosku.
Zdaniem Sądu, w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że skarżący nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Przy dołożeniu należytej staranności, wnioskodawca był w stanie dopełnić swoich obowiązków i uzupełnić braki wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym terminie.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.