Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. D. reprezentowanego przez adwokata z urzędu M. K.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r.
Pismem z 15 grudnia 2014 r. skarżący wniósł od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sporządzoną przez adwokata M. K.skargę kasacyjną. Pełnomocnik w złożonej skardze kasacyjnej zawarła wniosek o zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo wykonane na zasadzie prawa pomocy, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w żadnej części.
Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie 8 lutego 2017 r. bez obecności stron postępowania oddalił wniesioną skargę kasacyjną wyrokiem sygn. akt II FSK 106/15.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie jest to rozporządzenie z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) dalej rozporządzenie. W myśl bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które weszło w życie 2 listopada 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Niniejsza sprawa dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 49,00 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 6 rozporządzenia, który w punkcie 1) stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy do 500,00 zł wynoszą 60 zł.
W pierwszej instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, następnie pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną nie biorąc udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych przepisów § 6 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia wyniosła 120 zł. Wynagrodzenie to podwyższone zostało o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 27,60 zł. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 20 rozporządzenia, pełnomocnik zawarła w złożonym wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w żadnej części. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne adwokatowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 147,60 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy p.p.s.a.