Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Kielcach w sprawie niniejszej oddalił skargi I. I.P.Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. od nr [...] do nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W dniu 1 września 2011r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu w ramach prawa pomocy - doradca podatkowy P.Z. złożył w WSA w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od w/w wyroku. Jednocześnie pełnomocnik złożył wniosek o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wnosząc o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 7200,00zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości 1656,00zł, oświadczając, iż wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a wyznaczony doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych(...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r Nr 31, poz. 153) powoływane dalej jako "rozporządzenie".
Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowemu, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter pracy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy P. Z. został ustanowiony przed wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2011r. oddalającego skargi i brał udział w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Co więcej, tenże sam doradca podatkowy występował przed organami podatkowymi w przedmiotowych sprawach w charakterze doradcy podatkowego ustanowionego z wyboru przez podatnika. Zatem nie musiał się zapoznawać ze sprawami albowiem znał ich przedmiot. Za udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przyznane mu zostało stosowne wynagrodzenie.
Natomiast rola doradcy podatkowego - jako pełnomocnika ustanowionego z urzędu, przy sporządzaniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, była w niniejszej sprawie znikoma. Sporządzając to pismo pełnomocnik ograniczył się do skopiowania tożsamej opinii złożonej w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 10/11. Pisma te różnią się tylko podaną w nagłówku datą, sygnaturą akt sprawy oraz oznaczeniem przedmiotu skarg objętych wyrokiem. Przy czym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie I SA/Ke 10/11 pełnomocnik został wynagrodzony przyznaniem mu kwoty w wysokości 7.490,70 zł.
Z tych przyczyn nie można uznać, by w sprawie I SA/Ke 5/11 pełnomocnik wykonał jakiekolwiek czynności procesowe, które wymagały zapoznania się z istotą sprawy, gdyż stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy był analogiczny jak w sprawie I SA/Ke 10/11, a różnił się okresem za który podjęto zaskarżone decyzje. Należy wyjaśnić, że wynagrodzenie jest związane z wykonaniem przez profesjonalnego pełnomocnika pracy, której na tym etapie Sąd nie stwierdził. Wkład pracy przy sporządzaniu opinii miał charakter tylko techniczny, a i ten należy ocenić jako nikły. W tych okolicznościach nie uzasadnia to przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia, o którym mowa w rozporządzeniu.
Mając zatem na uwadze brak merytorycznego nakładu pracy należy uznać, że odmowa przyznania doradcy podatkowemu wynagrodzenia tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jest w pełni uzasadniona.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a., należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.