Uzasadnienie
B. N. w odpowiedzi na zarządzenie do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy nie precyzując jego zakresu.
Z uwagi na powyższe pismem z dnia 16 października 2014 r. wnioskodawczyni została wezwana w terminie siedmiu dni od daty doręczenia pisma sądowego pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania do sprecyzowania swojego żądania.
W odpowiedzi skarżąca złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W złożonym wniosku skarżąca wskazała, że pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z synem w wieku 16 lat. Jako posiadany majątek skarżąca wykazała mieszkanie wielkości 33m², które wynajmuje oraz nieruchomość rolną wielkości 3,14ha (współwłasność). Jako miesięczne dochody wykazała świadczenie rentowe w wysokości 890 zł brutto oraz alimenty na syna w wysokości 400 zł brutto. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jej sytuacja jest bardzo ciężka, bowiem jej dochody są bardzo nieduże. Ponadto jest osobą chorą i większość pieniędzy przeznacza na leczenie i życie.
Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę przede wszystkim, że wysokość i źródła miesięcznych dochodów skarżącej oraz jej problemy zdrowotne uznano, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od ich ponoszenia zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.