Uzasadnienie
Wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 7 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 6/15 w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ś." Spółka z o.o. w K. (dalej: Spółka) złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Uzasadnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych Spółka przedstawiła na urzędowym formularzu PPPr z 15 kwietnia 2016 r. (k. 122 akt sądowych), gdzie wskazała brak kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych, brak środków trwałych oraz brak zysku za ostatni rok obrotowy, brak rachunków bankowych.
Zdaniem orzekającego, wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z treścią art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej ustawy p.p.s.a. można przyznać osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, gdy wykaże ona, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpatrywanej sprawie Spółka wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Spółka aktualnie nie osiąga dochodów i nie posiada rachunków bankowych, nie posiada środków finansowych, którymi może swobodnie dysponować. Należało zatem uznać, że Spółka wykazała, że nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych związanych z jej udziałem w postępowaniu w przedmiotowej sprawie i dlatego zasadnym jest przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.