Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 12 listopada 2013 r. nr [...] oraz [...], Prezydent Miasta określił C. P. wysokość podatku rolnego za lata 2012 i 2013 w kwotach odpowiednio: 342 zł i 349 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2013 r. C.P. złożył korektę deklaracji na podatek rolny za 2012 i 2013r. Podatnik wyjaśnił, że bezpośrednią przyczyną złożonej korekty jest błędnie deklarowana w poprzednio złożonej deklaracji powierzchnia całej nieruchomości, podczas gdy powierzchnia deklarowanych gruntów powinna ograniczyć się wyłącznie do działów ułamkowych, w których posiadaniu jest właściciel. Organ I instancji wskazał na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej oraz przebieg postępowania w sprawie, w tym, że z dokumentacji zebranej w toku postępowania wynika, iż przedmiotem opodatkowania jest działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., o pow. 2,2413 ha, sklasyfikowana jako użytek rolny, będąca we współwłasności C.P. w udziale wynoszącym 1/3 oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego siedzibą w K. w udziale wynoszącym 2/3.
Organ I instancji wskazał, że Uniwersytet Jagielloński na mocy art. 12 ust. 2 pkt ustawy o podatku rolnym podlega zwolnieniu podmiotowemu - Prezydent Miasta K. wydał 7 marca 2012r.i 26 marca 2013 r. decyzje, w których zwolnił U.J. z podatku rolnego z tytułu współwłasność w/w. działki.
Od powyżssych decyzji odwołania złożył C. P. podnosząc, iż nie zgadza się w wysokością podatku rolnego, gdyż jest właścicielem jedynie 1/3 powierzchni działki nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 7 marca 2014r. znak: [...] oraz [...], działając na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 1, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, komunikatów Prezesa GUS w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2011 i 12 r. oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżone decyzje w mocy.
W uzasadnieniach decyzji wskazano, iż przedmiotowy grunt tj. działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna P., o pow. 2,2413 ha, sklasyfikowana jako użytek rolny, stanowi współwłasność C.P. w udziale wynoszącym 1/3 oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego z siedzibą w Krakowie w udziale wynoszącym 2/3. W świetle art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym obowiązek podatkowy w podatku rolnym od w/w. gruntu ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Jednakże Uniwersytet Jagielloński z mocy art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku rolnym podlega zwolnieniu podmiotowemu z zapłaty przedmiotowego podatku.
W konsekwencji zasadnie organ I instancji określił C.P. wysokość należnego podatku rolnego od całej nieruchomości, gdyż C.P. odpowiada solidarnie z Uniwersytetem Jagiellońskim za przedmiotowe zobowiązanie podatkowe. Skoro Uniwersytet Jagielloński został zwolniony z zapłaty w/w. podatku, to jedynym zobowiązanym do jego uiszczenia od powierzchni całej działki jest - w świetle obowiązujących przepisów C.P..
Na powyższe decyzje C.P. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że z aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego podobnej sprawy tj. podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy jeden ze współwłaścicieli korzysta ze zwolnienia podatkowego i spełnia warunki do zwolnienia z podatku wynika, że należy obliczać należny podatek w taki sposób, że od wysokości obowiązującego podatku naliczonego od całej nieruchomości należy odliczyć, obliczając wymiar należnego podatku, kwotę, która wynika z opodatkowania części zwolnionej (wykorzystywanej przez podmiot zwolniony i odpowiadający zwolnieniu przedmiotowemu).
Wobec tego skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i ponowne rozpatrzenie spraw zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt. I SA/Kr 1407/13 oraz ustalenie kwoty podatku dla 1/3 części działki, której skarżący jestem właścicielem. W uzasadnieniu zarzutu skarżący podał, iż organowi znany był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie do sygn. akt. I SA/Kr 1407/13 i całkowicie zignorowano zawarte w nim postanowienia.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawach stanowisko i wniósł o oddalenie skarg.
Postanowieniem z dnia 13 października 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy dotyczące zaskarżonych decyzji o sygn. akt I SA/Kr 1002/14 i I SA/Kr 1003/14, w celu łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. I SA/Kr 1002/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Skarga jest zasadna.
U podstaw tej konstatacji leży pogląd prawny zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.06.2013 r., sygn. II FSK 2096/11, który wprawdzie zapadł w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości, lecz dotyczył podobnych reguł, jakie wynikają z solidarności współwłaścicieli nieruchomości w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – fakt, że nieruchomość stanowi przedmiot współwłasności, nie powoduje wykluczenia możliwości uwzględnienia w wymiarze podatku od nieruchomości okoliczności, że jej część powinna zostać zwolniona z opodatkowania z uwagi na spełnienie warunków podmiotowo – przedmiotowych. Nie może być bowiem tak, że solidarna odpowiedzialność współwłaścicieli za zobowiązanie z tytułu podatku uniemożliwia w istocie skorzystanie z prawa do zwolnienia z obowiązku podatkowego. Co do zasady sposób korzystania z nieruchomości przez każdego ze współwłaściciela nie ma znaczenia dla ich solidarnej odpowiedzialności z tytułu obowiązku podatkowego, może mieć natomiast znaczenie dla ustalenia sposobu rozliczeń między nimi z tytułu obciążeń w podatku.
Inaczej reguła ta wygląda w sytuacji, gdy jeden ze współwłaścicieli jest zwolniony z podatku w części przez niego posiadanej nieruchomości. Gdyby zaakceptować rozwiązanie zaprezentowane przez organy podatkowe w niniejszych sprawach, a polegające na bezwarunkowym zastosowaniu solidarnej odpowiedzialności skarżącego, to wówczas skarżący musiałby zapłacić podatek od całej nieruchomości i domagać się regresu od Uniwersytetu Jagiellońskiego na zasadach wynikających z art. 376 § 1 k.c. Spowodowałoby to trudne do zaakceptowania skutki. Po pierwsze Prezydent Miasta K. dochodziłby podatku w zakresie udziału we współwłasności nieruchomości, która została de facto zwolniona z podatku, pomimo, że formalnie zwolnienie to ma jedynie skutek podmiotowy.
Ponadto skarżący w tym zakresie miałby roszczenia regresowe od Uniwersytetu Jagiellońskiego, co prowadziłoby w istocie do obciążenia uczelni tym podatkiem pomimo zwolnienia. Dodatkowo rodzaj podatku wskazuje, że powinien on zasadniczo ciążyć na osobie, która rzecz faktycznie posiada i czerpie z niej korzyści, a bez znaczenia w rozliczeniach między współwłaścicielami byłaby okoliczność, że jeden podmiot, gdyby nie pozostawał w stosunku współwłasności, nie zapłaciłby tego podatku. W realiach kontrolowanych spraw zakres obciążenia podatkowego skarżącego ograniczony być więc winien do jego udziału we własności nieruchomości.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy o p.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz w oparciu o art. 135 i art. 152 ustawy o p.p.s.a.
Rzeczą organów ponownie rozpoznających sprawę będzie uwzględnienie w procesie decyzyjnym przedstawionej wyżej wykładni prawa.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o p.p.s.a.