Uzasadnienie
I. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia I. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2019r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...] i nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2017r. działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 w zw z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2009r. poz. 900 ze zm. dalej-O.p.) -utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym spraw:
Jak wynika z zaskarżonego postanowienia i akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N., decyzjami z dnia [...] stycznia 2019r. nr [...] i nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług, określił Spółce za listopad i grudzień 2017r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł i [...] zł oraz dodatkowe zobowiązanie o którym mowa w art. 112b u.p.t.u. Decyzje doręczono spółce w dniu 31 stycznia 2019r.
Działając przez pełnomocnika, Spółka złożyła odwołania jednakże odwołania te zostały złożone bez podpisów. Widniał na nich jedynie wydruk,,pełnomocnik E. L. doradca podatkowy nr [...]". Odwołania nie spełniały wymogów formalnych o których mowa w art. 168 O.p.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., działając na podstawie art. 169§1 O.p. wezwał pełnomocnika do usunięcia braków tj. o zgłoszenie się do Izby Administracji Skarbowej celem podpisania złożonych odwołań lub o ponowne ich przesłanie ze stosowanymi podpisami. Wezwanie wysłano do pełnomocnika Spółki za pośrednictwem poczty w dniu 5 marca 2019r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 8 marca 2019r. i 18 marca 2019r. ale nie została odebrana. Organ zgodnie z art. 150§4 O.p. uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 22 marca 2019r. Tożsame wezwanie wysłano do wiadomości Spółki.
Termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 29 marca 2019r. i w tym czasie brakujące podpisy na odwołaniach nie zostały uzupełnione. Spowodowało to niemożność merytorycznego rozpoznania wniesionych odwołań.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] pozostawił odwołania Spółki bez rozpatrzenia.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2019r. Spółka wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołań, składając podpisane przez pełnomocnika Spółki egzemplarze odwołań o tej samej treści co pierwotne. Pełnomocnik Spółki podniósł, że przebywał poza granicami kraju w ramach wyjazdu wypoczynkowego (do wniosku dołączono kserokopię umowy z biurem podróży), co uniemożliwiło odbiór wezwania a w konsekwencji uzupełnienie odwołań w terminie. O skuteczności doręczenia wezwania Spółka dowiedziała się z postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia, otrzymanego w dniu [...] kwietnia 2019r. Przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych odwołania pozwoliłoby na rozpatrzenie wniesionych odwołań, co miałoby zapewnić,,prawo do sądu".
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z dnia [...] września 2019r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych w odwołaniach wskazując, że wprawdzie termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu został dochowany oraz dopełniono koniecznych czynności o które Spółka została wezwana jednakże nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu.
Spółka złożyła zażalenie na to postanowienie podnosząc, że organ nie powinien być tak rygorystyczny w sprawie przywrócenia terminu.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...], przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał faktografię istotną w tej sprawie oraz omówił treść art. 162 O.p. Organ przypomniał, że jednym z wymogów przywrócenia terminu dokonania czynności przez stronę w postępowaniu podatkowym jest uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu. Brak winy ma miejsce wtedy gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy przeszkody tej nie można usunąć przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Nie jest możliwe przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy.
Jedyną wskazaną przez Spółkę przyczyną uniemożliwiającą odbiór wezwania z dnia 5 marca 2019r. był wyjazd zagraniczny w okresie od 7 do 14 marca 2019r. Nieskuteczną próbę doręczenia wezwania podjęto w dniu 8 marca 2019r. czyli podczas nieobecności pełnomocnika ale przesyłka pozostawała do odbioru w placówce do dnia 22 marca 2019r. o czym informowały awiza z dnia 8 marca 2019r. i z dnia 18 marca 2019r. Powtórne awizo nastąpiło 4 dni po powrocie pełnomocnika z zagranicy a termin do odbioru wezwani kończył się 8 dni po tym fakcie.
Organ podniósł, że wyjazd wypoczynkowy nie może być powodem usprawiedliwiającym niemożność dokonania koniecznych czynności. W okolicznościach tej sprawy, wyjazd pełnomocnika Spółki mógł jedynie opóźnić odbiór przesyłki lecz nie mógł mieć wpływu na jej odbiór. Brak było usprawiedliwienia dla nieodebrania przesyłki a w konsekwencji nieuzupełnienia braków formalnych odwołania. Tłumaczenie, że pracownik biura pełnomocnika Spółki nie przekazał mu pierwszego awiza pozostaje bez wpływu na ocenę przedmiotowej sprawy.
Organ zaznaczył, że w sprawie działał profesjonalny pełnomocnik tj. doradca podatkowy a w odniesieniu do tych osób, wymagana jest szczególna staranność przy wykonywaniu powierzonego zadania.
Wskazane we wniosku okoliczności nie świadczą o uprawdopodobnieniu braku winy lecz wynikają z braku należytej staranności w organizacji pracy i niewłaściwym dbaniu o interesy Spółki co stanowi negatywną przesłankę do uznania braku winy w uchybieniu terminu.
II. W skardze do Sądu na powyższe postanowienie, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121, art. 122, art. 162, art. 168 oraz art. 169 O.p. i w związku z tym art. 45 Konstytucji RP-poprzez odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych tj. odręcznego podpisu na złożonych 7 lutego 2019r. odwołaniach. Wniosek wraz z uzasadnieniem oraz dopełnieniem czynności tj. złożeniem podpisanych odwołań złożono w dniu [...] kwietnia 2019r. t.j. w terminie 2 dni po powzięciu wiadomości, że odwołania nie były odręcznie podpisane.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę jej autor przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania i podniósł, że nie można kategorycznie stwierdzić, że pierwotne odwołania były pozbawione podpisu. Faktycznie nie były własnoręcznie podpisane ale zawierały komputerowy podpis:,,pełnomocnik E. L. doradca podatkowy nr [...]". Złożone odwołanie nie było anonimowe albowiem do odwołań było dołączone podpisane w imieniu Spółki a także pełnomocnika pełnomocnictwo, umocowujące m.in. do złożenia odwołań w imieniu Spółki. Składając wielostronicowe pisma nie podpisuje się każdej strony. W sprawie złożono pełnomocnictwo więc nie powinno budzić wątpliwości, że odwołanie było złożone skutecznie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
- III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).
Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań.
Istota problemu w sprawie dotyczy tego, czy Spółka uchybiła terminowi bez swej winy i czy uprawdopodobniła brak winy, stwierdzić na wstępie należy, że bezspornym jest, że w sprawie Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu procesowego do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Wniosek ten złożony został w terminie i spełniał on wymogi formalne.
Ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy organ prawidłowo uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162§1 i §2 O.p. Zgodnie z wymienionymi przepisami, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.
Jak podkreśla się w literaturze (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328-329) oraz w orzecznictwie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2000r. sygn. akt I SA/Gd 794/99; z dnia 2 lutego 2000r. sygn. akt SA/Sz 2125/98; z dnia 19 września 2000r. sygn. akt I SA 1072/00 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl dalej-CBOSA).O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie.
Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu podatkowym, zachowują tu swoją aktualność. Podobnie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2014r. o sygn. akt II FSK 1779/12, iż: "Przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy. Usprawiedliwiają je okoliczności nagłe, nieprzewidywalne takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec."
Okoliczność braku winy musi zostać uprawdopodobniona przez stronę. "Przepis art. 162§1 O.p. wymaga uprawdopodobnienia okoliczności, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego. W doktrynie wskazuje się na następujące różnice między udowodnieniem a uprawdopodobnieniem faktu (okoliczności): Udowodnienie czyni istnienie pewnego faktu pewnym, uprawdopodobnienie - tylko prawdopodobnym. Udowodnienie służy celowi przekonania organu orzekającego o prawidłowości pewnego twierdzenia, uprawdopodobnienie służy celowi wywołania ufności, że pewne twierdzenie odpowiada prawdzie. Uprawdopodobnienie jest czynnością procesową stwarzającą mniejszy lub większy stopień przekonania o prawdopodobieństwie jakiegoś faktu. Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należnej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności.
Skarżąca Spółka upatruje braku winy w niedotrzymaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania w tym, że pełnomocnikowi nie doręczono awiza. Awizo zostało pozostawione przez listonosza w kancelarii pełnomocnika-doradcy podatkowego a pracownik tego awiza,,prawdopodobnie nie przekazał" pełnomocnikowi po jego powrocie z urlopu. Skarżąca Spółka twierdzi także, iż organ nie powinien być tak rygorystyczny bowiem wysłanie samej korespondencji teksu odwołania jak i skutecznego (podpisanego) umocowania do jego złożenia czyni zadość wymaganiom podania o którym mowa w art. 168 O.p.
Stosownie do treści art. 168§3 O.p. podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Powyższy wymóg formalny pisma odnosi się także do składanych odwołań w postępowaniu podatkowym (art. 168§1 O.p.). Przy czym wnoszone podanie/odwołanie winno spełniać wszystkie wymogi formalne określone w art. 168 Ordynacji podatkowej tzn. powinno zawierać także podpis wnoszącego (strony lub pełnomocnika).
Podanie (w rozpoznawanej sprawie odwołanie), aby mogło być uznane za czynność prawnie skuteczną, powinno spełniać określone tym przepisem wymogi co do formy oraz co do treści. W szczególności, podanie wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Dopiero bowiem złożenie podpisu pod treścią podania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli lub wiedzy określonej osoby, która złożyła podpis (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1719/07). O ile nie zachodzi przypadek z art. 168§3a O.p. podpis pod odwołaniem powinien być złożony własnoręcznie przez wnoszącego odwołanie.
Wydrukowane imię i nazwisko nie może zastąpić własnoręcznego podpisu wnoszącego odwołanie podobnie opatrzenie pisma jedynie formą pisma maszynowego czy komputerowego, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 168§3 O.p.
W zaistniałej sytuacji należy stwierdzić, że pismo zawierało braki formalne, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu. Spełnienie wymogów formalnych wynikających z wyżej cytowanego przepisu tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę jako wnoszącą odwołanie. Dopiero złożenie podpisu pod treścią podania oznacza, że mamy do czynienia z uzewnętrznionym oświadczeniem woli bądź też wiedzy określonej osoby, która złożyła podpis. Podpis jako wymóg natury podmiotowej ma zasadnicze znaczenie i potwierdza pochodzenie podania od danej osoby. Żaden z przepisów prawa nie pozwala organowi podatkowemu przystąpić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w warunkach, kiedy wniosek nie został złożony przez stronę lub osobę przez nią do tego umocowaną (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2010r. sygn. akt III SA/Wa 1617/09, wyrok NSA z dnia 21 września 2016r. sygn. akt I FSK 996/14).
Podkreśla się słusznie w tych orzeczeniach, że w każdym przypadku należy badać, czy brak formalny niweczy możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpatrzenia nie może zatem dotyczyć wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę.
Przykładowo w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2009r. sygn. IV CSK 78/09 (LEX nr 512010) wskazano, że zasadniczo podpis powinien wyrażać co najmniej nazwisko. Nie jest konieczne, aby było to nazwisko w pełnym brzmieniu, gdyż dopuszczalne jest jego skrócenie, nie musi ono być także w pełni czytelne. Podpis powinien jednak składać się z liter i umożliwiać identyfikację autora, a także stwarzać możliwość porównania oraz ustalenia, czy został złożony w formie zwykle przezeń używanej. Innymi słowy podpis więc powinien wykazywać cechy indywidualne i powtarzalne danej osoby od której pochodzi.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez wnioskodawcę powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu podatkowego. Naruszenie takie stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2010r. I SA/Po 759/09 i z dnia 7 kwietnia 2011r., IV SA/Po 1005/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 marca 2010r., II SA/lu 818/09 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 lutego 2014r., I SA/Kr 1685/13).
Powyższe oznacza, że nie sposób zaakceptować poglądu pełnomocnika skarżącej Spółki, że brak własnoręcznego podpisu pełnomocnika na podaniu (odwołaniu) przy jednoczesnym dołączeniu do odwołania pełnomocnictwa dla tegoż pełnomocnika czyni zadość wymogom formalnym z art. 168§3 O.p.
Sąd nie dał wiary, aby skarżąca Spółka nie miała wiedzy o fakcie awizowania wezwania z dnia 5 marca 2019r. z tego powodu, że pracownik kancelarii,,prawdopodobnie nie przekazał awiza".
Po pierwsze, pełnomocnik winien dokładnie wiedzie czy pracownik kancelarii istotnie przekazał czy też nie egzemplarz awiza.
Po wtóre, Sąd podziela stanowisko organu, że niedoskonałości wewnętrznej organizacji kancelarii obsługującej skarżącą Spółkę nie mogą świadczyć o braku winy pełnomocnika, w uchybieniu terminu. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wina personelu administracyjno-kancelaryjnego obciąża pełnomocnika. Z kolei wina w uchybieniu terminowi przez pełnomocnika wywołuje skutki dla reprezentowanego (wyroki NSA: z dnia 1 października 2009r. o sygn. akt I FSK 853/08 i z dnia 22 stycznia 2019r. o sygn. akt II FSK 166/17).
Co istotne i co wymaga podkreślenia w realiach sprawy, powtórne awizo przesyłki z dnia 5 marca 2019r. nastąpiło w dniu 18 marca 2019r. a w tej dacie pełnomocnik Spółki był już w kraju i mógł odebrać awizo i zapoznać się z jego treścią.
Okoliczności podnoszone przez skarżącą Spółkę nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania z dnia 7 lutego 2019r.
Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem art. 121§1, art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. Mianowicie zgodnie z art. 121§1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ponadto w myśl art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei zgodnie z art. 187§1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także na podstawie całego zebranego materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, pozwalał na rozpoznanie wniosku związanego z przywróceniem terminu procesowego.
Jeżeli strona chce zaprzeczyć zasadności twierdzeń opartych na dowodach zebranych w postępowaniu winna przejawiać w tym zakresie inicjatywę. Na aprobatę zasługuje pogląd, że w tego rodzaju sytuacji: "Ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, iż istnieją inne dowody (mające wpływ na wynik sprawy) niż zawarte w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Jeżeli strona nie zgadza się z ustaleniami organu podatkowego, może przedstawić dowody popierające swoje stanowisko. Dowód przeprowadzać mają nie tylko organy podatkowe, lecz także strony postępowania. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia" (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015r. sygn. akt II FSK 238/13). Tymczasem takich dowodów nie przedstawiła Spółka.
Reasumując, stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonaną na tym tle ocenę organów, że egzekwowany obowiązek istnieje i podlega egzekucji administracyjnej Sąd ocenia jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.