Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzjami z dnia 3 grudnia 2013 roku, nr: [...], określił A.B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku do środków transportowych za lata 2008- 2013 rok na kwotę 1.238,00 zł za każdy w/w rok podatkowy.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych określające przedmiot opodatkowania, stawkę podatkową, powstanie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Następnie organ podniósł, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalił, że w Ewidencji Pojazdów i Kierowców A.B. figuruje jako właściciel pojazdu (przyczepy ciężarowej) marki IFA typ HW60.11 o numerze rej. [...]. Mając na uwadze powyższe organ I instancji stwierdził, iż na A.B. jako podatniku ciążył w latach 2008-2013 obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych od w/w pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał także sposób wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego i terminy płatności poszczególnych rat podatku.
Od powyższych decyzji odwołanie złożył A.B. podnosząc, iż decyzja organu I instancji narusza art. 58 Kodeksu cywilnego poprzez brak rzeczywistej podstawy prawnej we wszczętym z urzędu postępowaniu oraz poprzez brak formalnego zakończenia sprawy z wniosku odwołującego w zakresie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych. Odwołujący zauważył, że zaskarżona decyzja narusza także zasady konstytucyjne. Odwołujący wskazał, że w 1993 roku nabył od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa maszyny rolnicze bez możliwości sprawdzenia listy nabywanego sprzętu. Przekazania tych maszyn miała dokonać spółka "P." w R., Gmina Zabierzów, która sukcesywnie przekazywała odwołującemu maszyny wymagające remontu i nie nadające się do użytku. Według odwołującego na w/w liście sprzętu nie było opodatkowanej przyczepy ciężarowej marki IFA typ HW60.11 o numerze rej. [...].
Natomiast podczas likwidacji majątku rolnego odwołujący podpisał oświadczanie, że spółka "P" w R. Gmina Z.wywiązała się z zobowiązania, jednak przedmiotowa przyczepa ciężarowa nie była właściwą przyczepą tylko zastępczą. Odwołujący podniósł, że z uwagi na zły stan zdrowia, a także z powodu braku pamięci nie można karać go za to, że nie jest w stanie stwierdzić kto zgłaszał do Wydziału Komunikacji przedmiotową przyczepę. Odwołujący oświadczył, iż nie był świadomy, że figuruje jako właściciel przyczepy, a jego zdaniem przypisanie mu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych jest urzędniczą pomyłką.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 24 lutego 2014r. nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 245, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżone decyzje organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniach organ przywołał treść powołanych w podstawie prawnej decyzji przepisów z których wynika opodatkowanie przedmiotowej przyczepy podatkiem od środków transportowych. Następnie organ podkreślił, że na podstawie Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK ustalono, że podatnik jest właścicielem pojazdu - przyczepy ciężarowej - marki IFA typ HW60.11 o numerze rej. [...]. Jednocześnie nie został przedstawiony dowód wskazujący, że odwołujący zbył przedmiotową przyczepę, nie jest lub nie był właścicielem przedmiotowego pojazdu. Ponadto podatnik nie dokonał wyrejestrowania. Dopóki natomiast sporny pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu dalej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).
Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zostały złożone przez A.B., który zarzucił naruszenie art. 7 kpa, zasady prawdy obiektywnej, zasad współżycia społecznego jak również zasad demokratycznego państwa prawa. Skarżący zwrócił uwagę, iż jest emerytem nie posiadającym żadnego majątku, ani przedmiotów wartościowych, a podatek od środków transportowych nie powinien zostać na niego nałożony z uwagi na to, iż opodatkowany pojazd był przez niego wykorzystywany do działalności rolniczej, w szczególności w latach dziewięćdziesiątych.
Skarżący wskazał na treść art. 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określający wyjątek dotyczący pojazdów związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego. Podkreślił, iż organy zostały poinformowane, iż w 1993 r. skarżący dodzierżawił od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa majątek rolny "P" gm. K pod K. Nabycie między innymi przedmiotowej przyczepy związane było i wyłącznie z prowadzeniem przezeń gospodarstwa rolnego jako podatnika podatku rolnego.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie w zakresie decyzji dotyczących zobowiązania podatkowego w podatku do środków transportowych za lata 2009-2013, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Natomiast co do podatku za 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło skargę decyzją z dnia 23 maja 2014r. nr [...], uchylając w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 grudnia 2013 roku, nr: [...] oraz własną decyzję z 24 lutego 2014r. nr [...] i umarzając postępowanie w sprawie z uwagi za przedawnienie zobowiązania podatkowego.
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014r. Sąd połączył sprawy wynikające z zaskarżonych decyzji o sygn. I SA/Kr 1135/14 do I SA/Kr 1140/14 celem ich łącznego rozpoznania, a także rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1135/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, a to stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności wobec uwzględnienia skargi przez organ w ramach autokontroli i uchylenia decyzji z 24 lutego 2014r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 p.p.s.a. umorzyć postępowanie w tym zakresie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe. Skarżony organ orzekł bowiem zgodnie z żądaniem skarżącego i oczywistym jest, iż dalsze prowadzenie sprawy w zakresie tej zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe.
Co do pozostałych zaskarżonych decyzji skargi zasługują na uwzględnienie, co skutkuje uchyleniem zarówno decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzających je decyzji Prezydenta Miasta K., a to z powodu naruszenia art. 8 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w zw. z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Organy nie wyjaśniły bowiem stanu faktycznego spraw w zakresie przesłanki wyłączającej przedmiotową przyczepę z opodatkowania ze względu na jej związanie wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego.
W toku postępowania skarżący wprost wskazywał na nabycie przedmiotowej przyczepy na cele rolnicze, jej wykorzystywanie i przeznaczenie związane wyłącznie z działalnością rolniczą oraz spełnianie warunków dotyczących podatnika podatku rolnego. Powyższe okoliczności, w związku z treścią art. 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odnoszącego się do wyłączenia z opodatkowania środka transportowego miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, lecz mimo to organy twierdzeń tych nie zweryfikowały, a w istocie zupełnie je pominęły, ograniczając się do kwestii samego faktu zarejestrowania przyczepy w 1995r. i jej niewyrejestrowania. Powyższe uchybienie narusza zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej i zasadę legalności działania z art. 120 tejże ustawy, gdyż doprowadziło do błędnego zastosowania art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wprawdzie co do zasady konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu, ani też jego fizycznego posiadania, a obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, to jednak w wyjątkowych sytuacjach związanych z wykorzystywaniem pojazdu wyłącznie na cele rolnicze ustawodawca łączy powstanie obowiązku podatkowego ze sposobem wykorzystania takiego środka transportowego.
Jeśli skarżący nabył i wykorzystywał przyczepę na cele wyłącznie rolnicze, a powyższe z kolei można domniemywać z racji takich okoliczności jak jego status podatnika podatku rolnego i nie prowadzenie przezeń innej działalności gospodarczej, zwłaszcza związanej z transportem, a także ze względu na rodzaj przedmiotowej przyczepy, jak i brak posiadania innych nierolniczych środków transportowych np. samochodów ciężarowych, to brak było podstaw do obciążania skarżącego przedmiotowym podatkiem od środków transportowych.
Zatem, o ile w ponownym postępowaniu okoliczności te zostaną potwierdzone, organy winny zastosować art. 8 pkt 5 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w kierunku uwzględnienia przewidzianego w nim wyłączenia.
Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w pkt II wyroku, uchylając zaskarżone decyzje i decyzje organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy o p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 135 i art. 152 tejże.