Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 2508/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 października 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r., położonej w K. przy ul. K., zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr [...], stanowiącej współwłasność skarżącego J. F., Z. A. – F. oraz M. F. Sąd uznał, że w toku postępowania naruszono art. 177 i art. 289 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(Dz.U. z 05 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez to, że uznano jako dowód notatkę z oględzin, przy wymogu sporządzenia protokołu z tej czynności, a ponadto nie zawiadomiono wszystkich współwłaścicieli o zamiarze przeprowadzenia oględzin.
Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania uznając, że w toku postępowania naruszono zasadę czynnego udziału stron poprzez brak skutecznego poinformowania jednego ze współwłaścicieli nieruchomości o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. Ponadto uznano, że organy nie zapewniły stronom faktycznego uczestnictwa przy przeprowadzaniu czynności oględzin.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta ustalił podatek od przedmiotowej nieruchomości za 2003 rok w wysokości 442,00 zł.
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 czerwca 2008 r., nr [...], na skutek rozpoznania odwołania skarżącego J. F., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji w oparciu o materiał dowodowy w postaci protokołu oględzin nieruchomości z dnia 12 listopada 2007 r., zeznania świadka W. O. oraz informacjach o nieruchomości przekazanych przez współwłaścicielki Z. A. – F. i M. A. przyjął, jako przedmiot opodatkowania, za miesiące od stycznia do listopada 2003 r.:
- - powierzchnię budynku mieszkalnego - 186,19 m²,-
- - powierzchnię gruntów pozostałych - 622 m²
- - powierzchnię zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej - 18,85 m² ((15,4 + 22,3): 2), a za miesiąc grudzień 2003 r. – 7,7 m² (15,4: 2).
Powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej dotyczyła lokalu położonego w przyziemiu budynku, o wysokości 2,14 m, składającego się z dwóch pomieszczeń o powierzchni 15,4 m² i 22,3 m² oddzielonych ścianą. Powierzchnia w/w lokalu była wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej przez skarżącego J. F. oraz najemcę W. O., który w marcu 2001 r. zawarł ze skarżącym umowę najmu lokalu użytkowego o powierzchni 39,5 m².
Jak wynikało z oświadczenia skarżącego oraz z zeznań świadka W.O., w okresie od dnia [...].10.2002r. do dnia [...].11.2003r. W. O do prowadzenia działalności gospodarczej zajmował 4 m² powierzchni w pierwszym i 6 m² w drugim pomieszczeniu. Skarżący stwierdził, że do prowadzenia własnej działalności gospodarczej, w tym czasie, łącznie zajmował 12 m² w obu pomieszczeniach, a pozostała powierzchnia lokalu była wykorzystywana do jego celów prywatnych. Natomiast od dnia 1.12.2003 r. działalność gospodarcza była prowadzona tylko w pierwszym pomieszczeniu lokalu (o pow. 15,4 m²), po części przez najemcę i skarżącego.
Organ podatkowy przyjął, że do dnia [...].11.2003 r. powierzchnia obu pomieszczeń lokalu położonego w przyziemiu była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez dwa podmioty prowadzące taką działalność, a zatem powierzchnia ta podlega opodatkowaniu według stawki od budynków i ich części przeznaczonych na prowadzenia działalności gospodarczej.
Skarżący w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł, że błędnie przyjęto za podstawę opodatkowania części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od stycznia do listopada 2003 r., o powierzchni 18,85 m².
Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana prawidłowo, z zachowaniem wszelkich reguł postępowania. Pomiary powierzchni nieruchomości niezbędne do określenia podstawy opodatkowania zostały ustalone w trakcie oględzin, o których strony zostały prawidłowo powiadomione, i z których został sporządzony protokół.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił błędne określenie podstawy opodatkowania części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od stycznia do listopada 2003 r., w wielkości 18,85 m². Zdaniem skarżącego w tym okresie W. O. zajmował 10 m² lokalu, skarżący 12 m² lokalu, co daje w sumie 22 m², a zatem po przyjęciu, że wysokość lokalu wynosiła 2,14 m do opodatkowania powinna być przyjęta wielkość 11 m² powierzchni przeznaczonej na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego pozostałe 17,5 m² lokalu było przez niego użytkowane na cele prywatne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia [...] października 2008 r. skarżący podniósł, że do określenia podstawy opodatkowania niesłusznie przyjęto protokół oględzin z 2006 r., albowiem po upływie 3 lat lokal był już inaczej użytkowany. Zdaniem skarżącego należało się oprzeć na zeznaniach świadka W. O. oraz podanych przez skarżącego informacjach o nieruchomości z 2003 roku.
W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2008 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór między stronami niniejszego postępowania sprowadzał się do ustalenia, w jakim zakresie lokal użytkowy składający się z dwóch pomieszczeń oddzielonych ścianą znajdujący się w przyziemiu nieruchomości położonej przy ul. K. powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości za 2003 rok według stawki związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, a w jakim zakresie według pozostałych stawek. Skarżący bowiem podnosił,iż w okresie od stycznia do listopada 2003 roku liczona powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą winna po uwzględnieniu wysokości 2,14m wynosić 11m2,a nie jak przyjęły orzekające w sprawie organy powierzchnię 18,85m2. Skarżący wskazywał, że w pierwszym pomieszczeniu najemca W. O. zajmuje 4 m2 oraz 6 m2 w drugim pomieszczeniu, a ponadto skarżący wykorzystuje do swojej działalności gospodarczej łącznie w tych pomieszczeniach 12m2.
Skarżący nie kwestionował dokonanego podczas oględzin w dniu 12 listopada 2007 roku pomiaru dwóch pomieszczeń (pierwszego- 15,4 m i drugiego -22,3 m2) znajdujących się w przyziemiu budynku oraz faktu,że od 1 stycznia 2003 r. do 30 listopada 2003 r. był posiadaczem przedmiotowego lokalu, jak również tego, że na nim, jako współwłaścicielu nieruchomości, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.
Zgodnie z art.2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U Nr 9,poz.31 ze zm.) opodatkowaniu podlegają budynki lub ich części. Natomiast stosownie do treści art.4 ust.1 pkt 2 tej ustawy podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, przy czym w oparciu o treść art. 5 Rada gminy miedzy innymi w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Biorąc powyższe pod uwagę jak słusznie wykazały w postępowaniu dowodowym organy podatkowe, cała powierzchnia obu pomieszczeń lokalu użytkowego w kwestionowanym okresie była zajęta przez dwa podmioty prowadzące działalność gospodarczą.
Zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie twierdzenia skarżącego J. F. tylko o częściowym wykorzystywaniu poszczególnych pomieszczeń na działalność gospodarczą. Skarżący nie wykazał, które faktycznie z części pomieszczeń były wykorzystywane na potrzeby prywatne. Dlatego też prawidłowo organy podatkowe przyjęły za podstawę wymiaru podatku określoną w decyzji powierzchnię. Sąd uznał ponadto, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a jego ocena nie została dokonana w sposób dowolny (art.191 Ordynacji podatkowej).
Sąd nie dopatrzył się także,aby postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Z wymienionych wyżej względów zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej jak i innych zasad postępowania (art.120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej).
Wszystkie strony postępowania (współwłaściciele nieruchomości) zostały zawiadomione o terminie oględzin nieruchomości w dniu 12 listopada 2007 roku, z których to sporządzono protokół, a więc zgodnie z treścią art. 190 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazuje także,że do wymiaru podatku doszło nie tylko na podstawie dowodu jakim był protokół oględzin nieruchomości,ale przede wszystkim na podstawie innych dowodów takich jak: zeznania świadka W. O., czy też dowodów z dokumentów, w tym pisemnej umowy najmu i aneksu do umowy i składanych oświadczeń i informacji przez pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.
Świadek W. O. potwierdził,że nie było trwałego wydzielenia części użytkowanych w poszczególnych pomieszczeniach pomiędzy nim,a skarżącym J. F.. Ponadto świadek ten nie potrafił wskazać jak wykorzystywał te pomieszczenia skarżący. Pozostali zaś współwłaściciele: Z. A. F. i M. F. twierdzili zarówno w oświadczeniach jak i składanych informacjach podatkowych,że dwa pomieszczenia w całości zajęte były na działalność gospodarczą.
Z uwagi na powyższe należało uznać, że lokale znajdujące się w przyziemiu nieruchomości położonej przy ul. K..w K. będące w posiadaniu skarżącego, były zajęte na prowadzoną działalność gospodarczą. Przedmiotowy lokal winien być zatem opodatkowany podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.
Opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, Uchwałą Rady Miejskiej w Krakowie Nr III/37/02 z dnia 11 grudnia 2002 r. od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej określona została stawka 16,83 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W świetle powyższego wskazać należy, że organy podatkowe wymierzyły skarżącemu, z tytułu posiadania przedmiotowych lokali, podatek od nieruchomości w prawidłowej wysokości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.