Uzasadnienie
Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej, wydał 25 września 2009 roku interpretację indywidualną znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz "U" S.A. w K., stwierdzając, że przedstawione we wniosku stanowisko spółki jest nieprawidłowe. W podstawie prawnej wskazano art. 14b§1 i § 6 o.p. i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 roku w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.).
Minister wskazał, że spółka wystąpiła z pytaniem, czy prawidłowo zaliczyła ratę wstępną leasingu do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu jej zapłaty. Zdaniem "U" S.A., opłata taka spełnia wymogi z art. 17b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W interpretacji przyjęto, że stanowisko podatnika nie jest prawidłowe. Minister Finansów uznał, że wstępna opłata leasingowa nie może być powiązana z konkretnymi przychodami podatnika, a zatem jest kosztem pośrednim i podlega rozliczaniu proporcjonalnie do długości okresu którego dotyczy, tzn. okresu trwania leasingu, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Z decyzją nie zgodziła się "U" S. A. w K. Po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa i udzieleniu przez niego odpowiedzi, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się uchylenia interpretacji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Strona skarżąca zarzuciła, że wszystkie przesłanki, wymienione w art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zostały spełnione. Opłata wstępna jest ponoszona jednorazowo i nie można jej bezpośrednio powiązać z konkretnymi przychodami, a zatem jest kosztem, potrącanym w dacie jego poniesienia. Nadto w uzasadnieniu skargi podniesiono, że w razie wcześniejszego zakończenia umowy leasingu, rozliczenie proporcjonalne opłaty stałoby się niemożliwe.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. Uchylając zaskarżony akt, sąd w myśl art. 152 p.p.s.a. orzeka, czy i w jakim zakresie może on być wykonywany.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, czy opłata wstępna przy umowie leasingu winna być potrącana w dacie jej poniesienia, jako koszt dotyczący okresu jednego roku podatkowego, czy też odnosi się do okresu przekraczającego jeden rok podatkowy i winna być rozliczana jako koszt uzyskania przychodów proporcjonalnie do czasu trwania umowy leasingu. Nie stanowiło natomiast przedmiotu sporu, że opłata wstępna przy umowie leasingu należy do kosztów pośrednich uzyskania przychodów.
Stosownie do art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
W przedmiotowym stanie faktycznym wstępna opłata leasingowa ma charakter opłaty samoistnej, bezzwrotnej, nieprzypisanej do poszczególnych rat leasingowych i jej poniesienie jest warunkiem koniecznym do realizacji umowy, jest to zatem opłata za samo skorzystanie z leasingu i wydanie podatnikowi jego przedmiotu. To zaś oznacza, że nie dotyczy ona okresu, na jaki umowa została zawarta. Zatem zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym nin. skargę, przedmiotowa wstępna opłata leasingowa powinna zostać zaliczona do kosztów jednorazowo, bez konieczności rozliczania jej w czasie. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko Ministra Finansów, iż opłata inicjalna, pomimo, że poniesiona została jednorazowo dotyczy ściśle określonego czasu trwania umowy leasingowej zawartej na czas określony.
Wskazać bowiem należy, iż w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy leasingu, zniszczenia przedmiotu leasingu, zaprzestania działalności przez korzystającego, bądź leasingodawcę koncepcja organów, iż opłatę tę należy rozliczyć proporcjonalnie do czasu trwania umowy upada. Art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych reguluje bowiem rozliczanie proporcjonalne kosztów pośrednich, nie normuje jednak kwestii rozliczenia pozostałej części poniesionych już kosztów, jeżeli okres, którego miały dotyczyć, uległ skróceniu. Podobne stanowisko w przedmiotowej kwestii zajął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 sierpnia 2008 roku, sygn. akt III SA/Wa 221/08 (Lex Omega nr 422147) oraz też Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 5 października 2009 roku, sygn. akt I SA/Wr 633/09 (Lex Omega nr 529496).
Powyższe oznacza, że interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego, wydana w niniejszej sprawie przez Ministra Finansów, narusza art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W dalszym toku postępowania organ administracji publicznej winien przyjąć, że opłata wstępna przy umowie leasingu stanowi pośredni koszt uzyskania przychodów, a jednocześnie – jako w całości dotycząca jednego roku podatkowego- winna być potrącana w dacie jej poniesienia, pod warunkiem, że spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. wyroku uchylił interpretację, za podstawę przyjmując art. 146 § 1 p.p.s.a. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II i III sentencji wyroku.