Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 września 2016 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Krakowie skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.
Jednocześnie strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona skarżąca podała, że całość należności wynikającej z zaskarżonej decyzji może wynieść wraz z odsetkami 22 000 zł. Skarżąca nie ma środków na pokrycie tej należności w związku z czym będzie musiała szukać zewnętrznych źródeł finansowania (z czym wiążą się dodatkowe koszty) i zredukować koszty działalności. W ocenie skarżącej spowoduje to stratę na działalności gospodarczej w związku ze zmniejszeniem zaangażowania finansowego, także zewnętrznego, które ograniczy dokonywanie niektórych transakcji handlowych. Egzekucja ww. kwoty narazi skarżącą, jej zdaniem, na utratę płynności finansowej. Dodano też, że wykonanie decyzji stanowi podstawę do wypowiedzenia przez bank zawartych ze skarżącą umów kredytowych. Ponadto podniesiono, że na skutek przeprowadzenia egzekucji może dojść do redukcji zatrudnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu tub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis art. 61 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 25 października 2005r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04).
Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007r., II FZ 338/07; z dnia 29 maja 2009r., l FZ 148/09; z dnia 10 grudnia 2010r., II FZ 536/10; z dnia 1 marca 2011r., II FZ 17/11; z dnia 8 października 2013r., II OZ 839/13; z dnia 13 sierpnia 2009r., l OZ 779/09; z dnia 3 grudnia 2009r., l OZ 1101/09; z dnia 6 maja 2014r., l OZ 341/14; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanego wniosku Sąd stwierdza, że sama konieczność uiszczenia lub wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682).
Ponadto, zdaniem Sądu, w złożonym wniosku skarżąca spółka nie uprawdopodobniła możliwości wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wyegzekwowania należności objętej zaskarżoną decyzją (utrata płynności finansowej, znaczne ograniczenie dokonywania transakcji handlowych, redukcja zatrudnienia, wypowiedzenie umów przez banki). Zarówno we wniosku, jak i jego uzasadnieniu nie podano żadnej informacji odnoszącej się do sytuacji finansowej spółki i nie załączono żadnej dokumentacji w tym zakresie. Nie wiadomo, jaki jest rozmiar prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej, jakie skarżąca spółka osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje, ile osób zatrudnia, czy też jakie ma zobowiązania z tytułu umów zawartych z bankami. Nie sposób zatem zweryfikować twierdzeń strony o zaistnieniu zagrożenia spowodowania wymienionej przez nią znacznej szkody lub niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 1 i § 3 i § 5 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.