Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. decyzją z dnia 20 maja 2020r. nr [...] odmówił B. Z. udzielenia ulgi w formie umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za niepłacone postoje samochodu o nr rej.: [...] w Obszarze Płatnego Parkowania w wysokości 3.000,00 zł.
W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie ustalonego stanu faktycznego uwzględniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy oraz mając na uwadze m.in. zasadę uznania administracyjnego, nie znaleziono podstaw do umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za niepłacone postoje samochodu o nr rej. [...] w Obszarze Płatnego Parkowania w wysokości 3.000,00 zł.
Zdaniem organu I instancji argument w postaci m.in. sytuacji losowej, która była powodem braku ważnych opłat w chwili kontroli nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania ulgi w postaci umorzenia. Organ podał, iż zobowiązany winien wcześniej podjąć czynności mające na celu usunięcie niesprawnego samochodu z Obszaru Płatnego Parkowania w K.. Podkreślono, iż wierzyciel zobowiązany jest do dochodzenia powstałych należności w ciągu 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym należność powstała. Wskazano zatem na prawdopodobieństwo poprawy sytuacji materialnej dłużnika (podjęcie pracy lub otrzymanie świadczenia emerytalnego), co spowoduje możliwość uregulowania w/w należności np. w formie ratalnej.
W odwołaniu B. Z. wskazał na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji, zarzucając naruszenie m.in.:
- - art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające m.in. na niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i błędnemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy;
- - art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ważny interes zobowiązanego oraz ważny interes publiczny uzasadniał umorzenie należności w całości.
Wniesiono o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez udzielenie wnioskowanej ulgi lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 4 września 2020r. nr [...], utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 3 lutego 2020r. strona zwróciła się do organu I instancji o umorzenia w całości (3.000,00 zł) należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu. Zobowiązany uzasadnił swój wniosek swoją sytuacją materialną.
SKO w [...] podało, że z akt sprawy wynika, iż odwołujący nie pracuje i wraz z żoną utrzymują się z jej emerytury wynoszącej kwotę: 943,00 zł miesięcznie. Miesięczne wydatki oscylują w granicach 750,00 zł. Wobec złożonego wniosku przeprowadzono postępowanie w sprawie i przyjęto, iż przedstawione przez wnioskodawcę argumenty nie mogą same w sobie stanowić przesłanek do umorzenia ww. należności.
Odwołujący m.in. nie przedstawił (do dnia wydania decyzji - mimo stosownego wezwania) faktury/rachunku za naprawę ww. pojazdu. Organ II instancji poddał zatem w wątpliwość twierdzenia strony zawarte w wyjaśnieniu (tj. odpowiedzi na wezwanie organu), iż pojazd nadal jest uszkodzony i nieużytkowany mimo, iż od zaistniałej sytuacji minęło wiele miesięcy.
SKO w [...] wskazało, iż uwzględniając wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. Odwołujący nie wykazał bowiem, by w jego przypadku zaistniały szczególne i wyjątkowe okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie w/w ulgi zgodnie z wnioskiem.
Organ II instancji pouczył przy tym stronę o możliwości złożenia do organu I instancji wniosku o np. rozłożenie całej przedmiotowej kwoty - tj. 3.000,00 zł na raty.
SKO w [...] podzieliło zatem stanowisko organu I instancji i dodało, że zasadne jest utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, gdyż decyzja ta jest prawidłowa. Stanowisko organu I instancji znajduje uzasadnienie prawne i faktyczne. Decyzja organu I instancji została podjęta po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania administracyjnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. Z. zarzucił naruszenie m.in.:
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym między innymi niewyjaśnienie na jakiej podstawie przyjęto, iż sytuacja zobowiązanego poprawi się w okresie najbliższych 5 lat, co w konsekwencji miało by umożliwić spłatę należności w sytuacji, gdy nie był on w stanie przez długi okres czasu usunąć pojazdu ze Strefy Płatnego Parkowania w K. z uwagi na brak wystarczających środków;
- - art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami, a zwłaszcza poprzez brak ewaluacji i odniesienia się do dokumentów dołączonych przez skarżącego do wniosku, z których w sposób nieulegający wątpliwości wynika brak możliwości uregulowania należności bez drastycznego uszczerbku dla zaspokojenia potrzeb, które w konsekwencji implikować będzie m.in. konieczność korzystania z pomocy społecznej;
- - art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy po finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ważny interes zobowiązanego oraz ważny interes publiczny uzasadniał umorzenie należności w całości.
W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., a także, gdy decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługują na uwzględnienie.
Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. odmawiającą umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacenie parkowania w wysokości 3.000,00 zł.
Ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności naliczenia przedmiotowej opłaty w takiej wysokości są bezsporne.
Samochód o nr. rej. [...] (Volkswagen) parkował w okresie od 4 grudnia 2019r. do 9 stycznia 2020r. w strefie płatnego parkowania. Skarżący pomimo 20 zawiadomień o obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie, nie reagował na wezwania, co spowodowała skumulowania opłaty i naliczenie opłaty dodatkowej w łącznej kwocie 3.000,00 zł.
Składając wniosek o umorzenie naliczonej opłaty skarżący powoływał się przede wszystkim na swoją trudną sytuację materialną. Z przedstawionych przez niego wyjaśnień wynika, że nie pracuje i wraz z żoną utrzymują się z jej emerytury wynoszącej kwotę: 943,00 zł miesięcznie. Miesięczne wydatki oscylują w granicach 750,00 zł.
Ponadto skarżący wskazał, że przedmiotowy pojazd uległ zepsuciu, a on z braku środków nie był w stanie go przetransportować z miejsca parkowania i naprawić. Według skarżącego pojazd nadal jest uszkodzony i nieużytkowany chociaż od zaistniałej sytuacji minęło wiele miesięcy.
Zdaniem organów orzekających w sprawie, przedstawione przez skarżącego argumenty nie mogą same w sobie stanowić przesłanek do umorzenia naliczonych należności publicznoprawnych.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w pełni podzielił stanowisko organu II instancji
Na wstępie należy wyjaśnić, że problematykę opłat związanych z pozostawieniem pojazdów w strefie płatnego parkowania reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020r. poz. 470, ze zm.).
W przepisie art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zawarto ogólną regułę, że korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5).
Użycie słowa "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa.
Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.
Obowiązek ten winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem konieczna (ani wręcz dopuszczalna) jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów.
Również okoliczność, iż przepisy ustawy o drogach publicznych stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego - obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości.
Opłata dodatkowa stanowi niepodatkowaną należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2021r., poz. 305), powoływanej dalej jako "u.f.p." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2020r., sygn. akt I GSK 2116/19 – "Dodatkowa opłata za parkowanie w strefie płatnego parkowania stanowi należność publicznoprawną, o której mowa w art. 60 pkt 7 u.f.p.").
Prawidłowo organ odwoławczy uznał zatem, że do rozpatrzenia wniosku o umorzenie tej należności zastosowanie znajdzie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. zgodnie z którym organ może na wniosek zobowiązanego umorzyć w całości taką należność w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym.
Należy również podkreślić, że rozpatrując wniosek o umorzenie należności organ działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że rozgranicza sprzeczne interesy, a mianowicie uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze ubiegającego się o ulgę oraz interesu publicznego i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności faktycznych danej sprawy. Ważne względy społeczne lub gospodarcze zobowiązanego to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej, przy czym nie można ich utożsamiać z subiektywnym przekonaniem dłużnika. O istnieniu względów społecznych lub gospodarczych zobowiązanego decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Trzeba jednak mieć też na uwadze i to, że względy ogólnospołeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany.
Nie każde trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulgi w postaci umorzenia należności, lecz tylko takie, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem istotnego interesu zobowiązanego. Tak więc dbałość o interes Skarbu Państwa/jednostki samorządu terytorialnego, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa/jednostki samorządu terytorialnego wymaga, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawne, w tym ustawy o finansach publicznych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości "opodatkowania", od której wyłomem są ulgi w ich umarzaniu.
Skoro umorzenie, w trybie art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. opłaty dodatkowej oparte jest na uznaniu administracyjnym, to do organu administracyjnego należy ostatecznie wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy (konsekwencji prawnych), w określonym stanie prawnym i faktycznym. Decydując na zasadzie uznania administracyjnego organ podejmuje rozstrzygnięcie w sposób nieskrępowany, a o ostatecznym wyborze sposobu rozstrzygnięcia powinny decydować przesłanki celowości i słuszności działania, które z kolei stanowią wypadkową wyważenia przez organ, z uwzględnieniem norm prawnych mających zastosowanie i znaczenie w danej sprawie, względów społecznych lub gospodarczych zobowiązanego i słusznego interesu publicznego w znaczeniu powyżej zdefiniowanym. Sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona ocenę przestrzegania przez organy procedury normowanej przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość oceny, w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu administracyjnym.
Sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania trybu postępowania poprzedzającego wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości publicznoprawnej. Sąd nie ma uprawnień do merytorycznego rozstrzygania o umorzeniu należności. Poza polem rozważań sądu pozostaje więc rzecz najistotniejsza dla zobowiązanego, tj. ocena racjonalności i celowości udzielenia ulgi.
Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ administracji publicznej prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.
Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Z kolei ustalenie i ocena niedookreślonych przesłanek, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p., jest każdorazowo dokonywana przez organ administracji publicznej. Jeśli zatem sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie prowadzenia postępowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonej decyzji), to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego.
Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt rozpoznanej sprawy wskazać należy, że zarówno organ I instancji, jak również organ odwoławczy, dokonały prawidłowej analizy wystąpienia przesłanki ważnego interesu dłużnika i interesu publicznego. W uzasadnieniach swych decyzji, konfrontując ww. przesłanki udzielenia ulgi ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, organy należycie wyjaśniły skarżącemu przyczyny odmowy umorzenia przedmiotowej należności. Podzielić przy tym należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie przedstawił zbyt dokładnie swojej sytuacji finansowej oraz zdrowotnej.
Sąd dodatkowo stwierdził, że dla udzielenia ulgi poprzez całkowite umorzenie należności, nie jest wystarczające subiektywne przekonanie dłużnika, że taki jest właśnie jego interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywnie istniejące okoliczności tego nie potwierdzają. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący jest osobą niepracującą i wraz z żoną utrzymują się z jej emerytury w kwocie 943,00 zł netto. Skarżący nie przedstawił jednak bardziej szczegółowych informacji na temat swojej sytuacji rodzinnej i finansowej. Nie wyjaśnił dlaczego nie podejmuje żadnej pracy zarobkowej, przy czym nie wskazał dlaczego, skoro nie osiąga żadnych dochodów, nie korzystał z pomocy opieki społecznej. Nie przedstawił również żadnych informacji, które wskazywałyby, że niepodejmowanie zatrudnienia spowodowane jest obiektywnymi okolicznościami np. stanem zdrowia. Jakkolwiek w odwołaniu skarżący podniósł, że jest osobą schorowaną, to jednak nie przedstawił żadnych dowodów (dokumentów) to potwierdzających.
W tym miejscu należy zauważyć, że postępowanie w sprawie przyznanie preferencji w spłacie należności publicznoprawnych jest postępowaniem wszczynanym na wniosek osoby zainteresowanej. Zatem w tym konkretnym przypadku, to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania wystąpienia okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie ulgi w postaci umorzenia przedmiotowej opłaty dodatkowej.
W ocenie Sądu również okoliczności towarzyszące powstałej zaległości w opłacie dodatkowej w tak znacznej wysokości w żaden sposób nie przemawiają za przyjęciem, że po stronie skarżącego wystąpił ważny interes dłużnika.
Według skarżącego pojazd, którym się przemieszczał na rozmowę o pracę uległ awarii. Jednakże skarżący nie podjął niezwłocznie stosownych działań w celu zminimalizowania strat, pomimo, że musiał mieć świadomość, że pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania i to przez tak długi okres czasu (prawie miesiąc) wygeneruje po jego stronie dodatkowe opłaty, które znacznie przewyższą koszty przetransportowania pojazdu np. do warsztatu samochodowego. Niewątpliwie obciążenie skarżącego tak wysoką kwotą (3.000, zł) spowodowane było zaniechaniem po stronie skarżącego
Należy wskazać, że organ I instancji podjął próbę wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, wzywając (pismo z dnia 25 lutego 2020r.) skarżącego o przedłożenie rachunków dokumentujących koszty naprawy przedmiotowego pojazdu, o której skarżący informował we wniosku o zastosowanie ulgi oraz wskazanie okoliczności wyjaśniających parkowanie tego pojazdu w strefie płatnego parkowania.
Skarżący poinformował, że rachunków nie posiada, bo pojazd nie został odstawiony do naprawy w warsztacie samochodowym, dalej stoi zepsuty mimo, że od awarii upłynęło wiele miesięcy.
Sąd podziela zatem stwierdzenia organu odwoławczego, że w niniejszym przypadku nie wystąpiły okoliczności wyjątkowe, losowe, które uzasadniałyby umorzenie w całości należności wynikającej z naliczenia dodatkowej opłat z kosztów usunięcia i przechowania pojazdu. Zatem za prawidłowe uznać należało stanowisko organu II instancji, że w sprawie nie sposób doszukać się zaistnienia przesłanek umorzenia należności, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.
Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia w sprawie przepisów regulujących postępowanie dowodowe w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy wskazanych w skardze tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jeszcze raz należy podkreślić, że to strona występująca z żądaniem udzielenia ulgi powinna powołać dowody lub wnioskować o przeprowadzenie ich przez organ w celu wykazania, że zachodzą szczególne (wyjątkowe) okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny.
Dodatkowo, w ocenie Sądu, wskazać należy, że o tym, czy względy społeczne w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p., przemawiają za zastosowaniem wskazanych w tymże przepisie ulg, nie bez znaczenia pozostają przyczyny powstania przedmiotowych należności. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie to działania, a raczej zaniechania, samego skarżącego przyczyniły się do powstania tak wysokich opłat. To skarżący pomimo zawiadomień nie uiszczał opłat parkingowych i nie zwolnił miejsca parkingowego. Na skutek tego powstały dodatkowe koszty w postaci opłat dodatkowych.
Sąd nie stwierdził żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.