Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 13 marca 2013 r. nr [...], którą określono skarżącemu – J.D. wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r.
Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zawarł również żądanie wstrzymania decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się do poczynionych przez organ podatkowy ustaleń faktycznych, dokonanej przez niego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, jak również interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie z powodu braku jego uzasadnienia wskazującego na wystąpienie przesłanek, o których mowa w poniżej cytowanych przepisach.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd administracyjny nie może jednak wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji z innych przyczyn niż wymienione w ww. art. 61 §3 p.p.s.a. tj.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W przepisach brak jednak wyraźnych definicji jak należy rozumieć obie ww. przesłanki. W każdym więc przypadku sąd administracyjny kiedy rozpatruje argumenty skarżącego dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, musi samodzielnie ocenić, czy wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny nie może jednak z urzędu znajdować argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, jeżeli takich argumentów skarżący w ogóle nie przedstawił. Sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest wystarczający (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 6 czerwca 2008 r., II OSK 736/08, wszystkie cytowane w niniejszym postanowieniu orzeczenia opublikowane na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana jako szkoda (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011 r., II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, z dnia 19 maja 2011 r., II OZ 415/11).
Jednocześnie w orzecznictwie utrwalony został również pogląd, zgodnie z którym, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., I FZ 93/13). Nie wystarczy więc wskazać (wymienić) przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale trzeba uprawdopodobnić (uzasadnić) ich występowanie w konkretnej sytuacji skarżącego.
W rozpoznawanej sprawie, jak już Sąd zaznaczył, skarżący w ogóle nie uzasadnił żądania wstrzymania decyzji, a co za tym nie uprawdopodobnił okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji.
Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i oddalił wniosek, przyjmując za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.