Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 maja 2009r. nr [...] Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 56 § 1 oraz art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko L. B. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ZUS.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Brak możliwości zawieszenia postępowania wynika z tego, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym nie daje organowi egzekucyjnemu dobrowolności w tym zakresie i zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje tylko w ściśle określonych przypadkach. Odnośnie przesłanki określonej w art. 56 § 1 pkt 4, to w postanowieniu z dnia 6.05.2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przychylił się do wniosku o zawieszenie postępowania, a tym samym nie wystąpił z żądaniem jego zawieszenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła L. B., zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Uzasadniając zarzuty wskazała, że organ egzekucyjny odmówił zawieszenia postępowania biorąc pod uwagę argumenty, które uprzednio stanowiły podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 31.03.2009r. wnioskowała o przedłużenie zawieszonego postępowania podając jako aktualne argumenty te, które uprzednio stanowiły podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie.
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 1 lipca 2009r. Nr [...], działając na podstawie art. 17 i art. 18 w zw. z art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy, podzielając zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji, wskazał iż postanowieniem z dnia 14.01.2009r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych przychylił się do wniosku zobowiązanej i zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dnia 31.03.2009r. L. B. złożyła wniosek o umorzenie zaległości oraz o dalsze zawieszenie postępowania egzekucyjnego.
Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazanych w art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła L. B., przywołując zarzuty zawarte uprzednio w zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p. 1 p.p.s.a. W szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. sąd uchyla akt administracyjny w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu organy podatkowe dopuściły się w kontrolowanej sprawie naruszenia przepisów postępowania o takim właśnie charakterze, co miało wpływ na wynik sprawy, a to skutkować musi uchyleniem zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Przede wszystkim organy naruszyły w sposób istotny treść art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pośrednio w związku z naruszeniem powołanych wyżej przepisów organy naruszyły wskazaną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W/w art. 18 ustawy egzekucyjnej stanowi, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika ze zgromadzonych przez organy dokumentów, a także z samych twierdzeń organów, postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na wniosek L. B. na mocy postanowienia z dnia 14.01.2009r. nr [...]. W związku z tym kolejny wniosek L. B. złożony w trakcie trwania stanu zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a dotyczący dalszego jego zawieszenia był bezprzedmiotowy. Organy powinny w pierwszej kolejności zbadać zatem kwestię przedmiotowości postępowania w sprawie zawieszenia, a dopiero po ustaleniu braku negatywnych przesłanek do prowadzenia postępowania w sprawie wniosku L.B., orzec merytorycznie w zakresie powyższego wniosku. W kontrolowanym postępowaniu kolejność ta nie została zachowana, ponieważ organy dokonały merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o zawieszenie postępowania – odmawiając jego uwzględnienia, pomimo, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko L. B. zostało już zawieszone i brak było postanowienia o jego podjęciu.
Organ, rozpatrując ponownie wniosek skarżącej, winien mieć na względzie wyżej przedstawione wskazania.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2003r, Nr 212, poz. 2075).