Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie, dnia 13.10.2009r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczył dla W.C. pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego P. W. Ten w " piśmie skarżącego w postępowaniu zażaleniowym z dnia 16.11.2009r. " stanowiącym "wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów i wniosków oraz uzasadnienia zażalenia", wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu zastępstwa prawnego W.C. a w "piśmie skarżącego w postępowaniu zażaleniowym "z dnia 16.11.2009r. stanowiącym "wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów, wniosków oraz uzasadnienia skargi" wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu zastępstwa prawnego W.C. w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancyjnym. W pismach tych zawarte też były oświadczenia pełnomocnika, iż skarżący nie uiścił wynagrodzenia z tytułu w/w zastępstwa prawnego.
Oświadczenia te zostały podtrzymane przez radcę prawnego na rozprawie przed WSA w Krakowie w dniu 13.12.2009r. poprzez stwierdzenie, iż koszty udzielonej skarżącemu pomocy z urzędu nie zostały mu uiszczone w całości ani w części.
"Wniosek skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku i o wydanie odpisu wyroku wraz z jego uzasadnieniem" z dnia 14.12.2010r. również zawierał wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w ramach postępowania I instancyjnego i zażaleniowego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz.1270 z p. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).
Niewątpliwie pełnomocnik strony skarżącej reprezentował ją i brał czynny udział w postępowaniu I instancyjnym oraz zażaleniowym dotyczącym zaskarżenia postanowienia WSA w Krakowie z dnia 23.09.2009r. Wywiązał się zatem z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne.
Orzekający nie przychylił się jednak do przedmiotowego wniosku radcy prawnego w zakresie wysokości tego wynagrodzenia na poziomie 150 % stawki minimalnej o której mówi § 14 ust. 2 pkt.
1) lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z § 15 pkt 1) w/w rozporządzenia.
W ocenie orzecznika nakład pracy pełnomocnika i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy nie odbiegały od miernika należytej staranności jaką powinien się cechować pełnomocnik wykonujący zawód zaufania publicznego. Można nawet stwierdzić, iż niektórym działaniom radcy prawnego nie sposób przypisać miana nadzwyczaj trafnych, trzeba raczej określić je w kategoriach niekoniecznie zasadnych. Przywołać tu bowiem wypada argumentację powołaną przez WSA w Krakowie w uzasadnieniach postanowień z dnia 29.12.2009r, 13.07.2010r, zapadłych w niniejszej sprawie, którą orzekający podziela (k. akt 145 -146, 150 -153, 167-168)
Biorąc pod uwagę powyższe orzecznik przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 240 zł. na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
- 1) lit. c i w kwocie 120 zł. na podstawie § 14 ust. 2 pkt.
- 2) lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.. U z dnia 3 października 2002r., nr 163, poz. 1349 z p. zm.) podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z dnia 5 kwietnia 2004r., nr 54, poz.535 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości i wynoszącą w tym wypadku 82,80 zł.
Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) w zw. z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz.1270 z p. zm.).