Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego W.C. – radca prawny P.W. – zwrócił się o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1235/08 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Wniosek dotyczył uzupełnienia wskazanego wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż pełnomocnik skarżącego wystąpił w terminie z wnioskiem o uzupełnienia wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, a także to, że przedmiotowy wyrok z dnia 13 grudnia 2010 r. nie zawierał takiego wyrzeczenia. Jednakże Sąd skorzystał z możliwości określonej w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którymi czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi, a jedną z takich czynności jest wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków, i przekazał do rozpoznania referendarzowi sądowemu wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie takiego wynagrodzenia.
Sąd kierował się głównie dbałością o niepozbawianie wnioskodawcy prawa do wykorzystania wszystkich przewidzianych ustawą dróg zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia, jakimi są sprzeciw (art. 259 § 1 cyt. ustawy) oraz zażalenie do NSA (art. 260 cyt. ustawy).
W związku z tym postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r. referendarz sądowy orzekł we wskazanym zakresie przyznając radcy prawnemu P.W. stosowne wynagrodzenie. Z uwagi na powyższe wniosek o uzupełnienie wyroku, jako bezprzedmiotowy, należało oddalić.