Wyrok WSA w Krakowie z 18 stycznia 2023 r., I SA/Kr 1237/22

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2023 r.

Sprawa

sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 września 2022 r. nr 220100.71.2022-RED-EGZ-Z-6-1-MT w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej

Skład

Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Waldemar Michaldo (spr.)

Sentencja

1. uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2022r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Nowym Sączu znak 220100.71.2022-RED-EGZ-Z-6-MT działając jako wierzyciel na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz: U. z 2022 r. poz. 479, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", w związku z art. 83 ust. 4 i art. 83c ust. 1a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, z późn. zm.) zwaną dalej u.s.u.s., oddalił zarzut zobowiązanego H. sp. z o.o. z siedzibą w G. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z 11 lipca 2022 r. nr [...] i [...].

W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia wskazano, iż w dniu 22 lipca 2022 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Nowym Sączu wpłynęły pisma H. sp. z o.o. z siedzibą w G., w treści których osoba uprawniona — Prokurent H. sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką") G. W. - wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z 11 lipca 2022 r. nr [...] i [...]. Prokurent podniósł zarzut nieistnienia obowiązku objętego wskazanymi tytułami wykonawczymi, gdyż w jego ocenie Spółka terminowo reguluje bieżące zobowiązania z tytułu składek. Na potwierdzenie tej okoliczności załączył potwierdzenia przelewów składek za kwiecień 2022 r., maj 2022 r. i czerwiec 2022 r. Wezwał jednocześnie do przedstawienia szczegółowego rozliczenia wpłat dokonywanych przez Spółkę począwszy od września 2020 r. Prokurent wskazał, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji, gdyż została w przeszłości bezprawnie przejęta przez inni podmiot, o czym stanowią wydane wyroki w postępowaniach sądowych. Na potwierdzenie tych okoliczności Prokurent dołączył Wyroki Sądu Okręgowego w Krakowie z 28 sierpnia 2013 r., 24 czerwca 2014 r., 25 czerwca 2015 r. oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 8 maja 2014 r. Prokurent podkreślił, że w okresie tym zobowiązania na Spółkę były zaciągane przez osoby nieuprawnione. W tych okolicznościach ZUS nie mógł rozliczyć należności składkowych na ten okres oraz zaliczać wpłat na przedawnione już należności. Prokurent wniósł o uznanie zarzutu oraz umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W dalszej kolejności ZUS zauważył m.in., iż zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest m. in. nieistnienie obowiązku — art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.

Organ I instancji wskazał, iż Spółka jako płatnik składek, nie wykonała ustawowego obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2022 r. do maja 2022 r., do których wymierzania i poboru został wyznaczony Zakład. Aby wyegzekwować ten obowiązek, Zakład jako wierzyciel, wystawił 11 lipca 2022 r. tytuły wykonawcze nr [...] i [...]. Na ich podstawie Dyrektor Oddziału ZUS w Nowym Sączu, działając jako organ egzekucyjny, zajął - w oparciu o zawiadomienia nr [...] i [...] z 11 lipca 2022 r. - wierzytelności z tytułu zwrotu lub nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w G. Tytuły wykonawcze oraz zajęcia zostały doręczone Spółce 14 lipca 2022 r. Ponieważ w terminie do 7 dni od daty doręczenia tytułów wykonawczych wpłynął zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z mocy prawa.

Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności występujących w sprawie ZUS stwierdził, że należności objęte tytułami wykonawczymi z 11 lipca 2022 r. istniały w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

W pierwszej kolejności ZUS wyjaśnił, że od 1 stycznia 2018 r. zmieniły się zasady opłacania składek i wszystkie wpłaty dokonane po tej dacie są rozliczane w pierwszej kolejności na najstarsze zaległości. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 u.s.u.s. Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia m.in. kolejność zaliczania wpłat składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz innych należności, do których poboru jest zobowiązany Zakład, jeżeli płatnik opłaca je i przekazuje niezgodnie z przepisami ustawy oraz kolejność i sposób zaliczania wpłat na należności Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz inne należności, do których poboru jest zobowiązany Zakład. Od 1 stycznia 2018 r. płatnik opłaca składki jednym przelewem na indywidualny rachunek składkowy (NRS). Jednocześnie płatnik nie ma wpływu na okres należności, który pokryje dokonana wpłata. W sytuacji gdy na koncie płatnika figuruje zaległość, wpłata z tytułu składek jest z urzędu zaliczona w pierwszej kolejności na pokrycie najstarszej należności, co wynika z S 12 ust. 1-5 rozporządzenia z 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2017 r. poz. 1831). Działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa, wpłaty Spółki na NRS Zakład dzielił zatem w pierwszej kolejności na najstarsze, nieprzedawnione zaległości. Nie miało przy tym znaczenia czy określiliście Państwo w tytułach wpłaty okresy, których miały one dotyczyć.

W dalszej kolejności organ zauważył, iż sporną kwestią podnoszoną przez Prokurenta jest prawidłowość rozliczania bieżących wpłat dokonywanych przez Spółkę na należności za okres 2010 r. - 2011 r., które w ocenie reprezentanta Spółki uległy przedawnieniu. W tym zakresie ZUS wyjaśnił, że od 1 stycznia 2003 r. do końca 2011 r. kwestię przedawnień należności z tytułu składek regulował przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s, w myśl którego należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (ust. 5b). Zgodnie natomiast z nowelizacją art. 24 ust. 4 u.s.u.s. dokonaną ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", poczynając od dnia 1 stycznia 2012 r. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony m.in. od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (ust. 5b). Jednocześnie w myśl art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 41 b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2 oraz w art. 24 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 11, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosowało się przepisy w znowelizowanym brzmieniu, z tym że bieg przedawnienia rozpoczynał się od dnia 1 stycznia 2012 r. Jeżeli natomiast przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następowało z upływem tego wcześniejszego terminu (ust. 2). W myśl obecnie obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 24 ust 5 u.s.u.s. nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Natomiast zgodnie z treścią art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie jednak z art. 13 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1621) do egzekucji ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. przepisy art. 24 ust. 2 i 5b nowelizowanej u.s.u.s. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, tj. wprowadzonych ustawą nowelizującą z dnia 16 września 2011 r.

Wobec powyższego termin na dochodzenie należności za okres od czerwca 2010 r. do listopada 2011 r. nie uległ przedawnieniu ze względu na okoliczności ingerujące w bieg terminu przedawnienia należności poprzez jego zawieszenie z uwagi na trwające postępowanie egzekucyjne, które prowadzi Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. C. B. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] (sygnatura akt komorniczych [...]). Bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. zawieszał się zatem w chwili podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, tj. odpowiednio:

dla należności za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. (terminy wymagalności składek odpowiednio 15 lipca 2010 r., 16 sierpnia 2010 r., 15 września 2010 r. i 15 października 2010 r.) od 26 lipca 2011 r" tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za październik i grudzień 2010 r. (terminy wymagalności składek odpowiednio 15 listopada 2010 r. i 17 stycznia 2011 r.) od 26 lipca 2011 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...], [...] i [...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za luty, marzec i kwiecień 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 15 marca 2011 r., 15 kwietnia 2011 r. i 16 maja 2011 r.) od 26 lipca 2011 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za maj 2011 r. (terminy wymagalności składki 15 czerwca 2011 r.) od 10 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] do nadal postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za czerwiec i sierpień 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 15 lipca 2011 r. i 15 września 2011 r.) od 10 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...],[...]do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za wrzesień, październik i listopad 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 17 października 2011 r., 15 listopada 2011 r. i 15 grudnia 2011 r.) od 17 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

W ocenie ZUS wpłaty księgowane były zatem prawidłowo na najstarsze okresy, które nie uległy przedawnieniu.

Zważając na powyższe wyjaśnienia organ przedstawił na stronach od 5 do 9 omawianej decyzji szczegółowe rozliczenie wpłat dokonanych przez Spółkę na indywidualny numer rachunku składkowego (NRS) począwszy od września 2020 r. (brak wpłat we wrześniu i październiku 2020 r.).

Niezależnie od tego ZUS zauważył ponadto, że wskazane w decyzji zaległości dotyczą okresu, w którym Prezesem Zarządu Spółki był M. B., czyli sprzed okresu, gdy — zgodnie z argumentacją zawartą w środkach zaskarżenia — nieuprawnione osoby miały zasiadać w zarządzie Spółki. Ponadto organ wyjaśnił, że należności składkowe za okres od czerwca 2010 r. do lipca 2012 r. zostały zabezpieczone przez Zakład na majątku nieruchomym Spółki — nieruchomości o nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]i [...].

Organ zauważył, iż w zakresie, w jakim należności te nie są dochodzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. C. B., mogą być one pokryte wyłącznie z przedmiotu hipoteki.

Podsumowując zdaniem ZUS należności składkowe za okres od marca 2022 r. do maja 2022 r., nie zostały uregulowane przez Spółkę w terminie ich płatności i na podstawie art. 15 S 1 u.p.e.a. Zakład wezwał ją do ich uregulowania. Wpłaty Spółki, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zaksięgowane zostały bowiem na najstarsze zaległości, które nie uległy przedawnieniu.

Tym samym ZUS odmówił Spółce uznania zarzutu określonego w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...] i [...].

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych H. Sp. z o.o. w G. pismem z dnia 26 sierpnia 2022 r. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

W przedmiotowym wniosku Spółka zarzuciła postanowieniu ZUS z dnia 16 sierpnia 2022r. naruszenie:

art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie zarzutu mimo nieistnienia obowiązku;

§ 12 ust. 1-5 rozporządzenia z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru zobowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, poprzez błędne zaliczenie wpłat na przedawnione zaległości;

art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez zaliczanie wpłat na przedawnione należności podczas, gdy składki zabezpieczone hipoteką po upływie terminu przedawnienia należności mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia;

art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezbadanie całokształtu okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, iż nie upłynął termin przedawnienia podczas gdy należności uległy przedawnieniu.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 26 września 2022r. znak 220100.71.2022-RED- EGZ-Z-6-1-MT utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wskazał m.in., iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że ustalenia dokonane przez Oddział ZUS w Nowym Sączu były prawidłowe, gdyż należności objęte tytułami wykonawczymi z 11 lipca 2022 r. istniały w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

W pierwszej kolejności Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnił, że od 1 stycznia 2018 r. zmieniły się zasady opłacania składek i wszystkie wpłaty dokonane po tej dacie są rozliczane w pierwszej kolejności na najstarsze zaległości. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 u.s.u.s. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia m.in. kolejność zaliczania wpłat składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz innych należności, do których poboru jest zobowiązany Zakład, jeżeli płatnik opłaca je i przekazuje niezgodnie z przepisami ustawy oraz kolejność i sposób zaliczania wpłat na należności Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz inne należności, do których poboru jest zobowiązany Zakład. Od 1 stycznia 2018 r. płatnik opłaca składki jednym przelewem na indywidualny rachunek składkowy (NRS). Jednocześnie płatnik nie ma wpływu na okres należności, który pokryje dokonana wpłata. W sytuacji gdy na koncie płatnika figuruje zaległość, wpłata z tytułu składek jest z urzędu zaliczona w pierwszej kolejności na pokrycie najstarszej należności, co wynika z § 12 ust. 1-5 rozporządzenia z 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2017 r. poz. 1831). Działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa, Państwa wpłaty na NRS Zakład dzielił zatem w pierwszej kolejności na najstarsze, nieprzedawnione zaległości. Nie miało przy tym znaczenia czy określiliście Państwo w tytułach wpłaty okresy, których miały one dotyczyć.

Ponieważ sporne zaległości, na które Zakład księguje Państwa wpłaty są z okresu sprzed 1 stycznia 2012 r. organ wyjaśnił, że od 1 stycznia 2003 r. do końca 2011 r. kwestię przedawnień należności z tytułu składek regulował przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s, w myśl którego należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust.

56. Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (ust. 5b). Zgodnie natomiast z nowelizacją art. 24 ust. 4 u.s.u.s. dokonaną ustawą z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 232, poz. 1378), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", poczynając od dnia 1 stycznia 2012 r. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego (ust. 5b). Jednocześnie w myśl art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 41 b ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2 oraz w art. 24 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 11, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosowało się przepisy w znowelizowanym brzmieniu, z tym że bieg przedawnienia rozpoczynał się od dnia 1 stycznia 2012 r. Jeżeli natomiast przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następowało z upływem tego wcześniejszego terminu (ust. 2).

W myśl obecnie obowiązujących przepisów, zgodnie z art. 24 ust 5 u.s.u.s. nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Natomiast zgodnie z treścią art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład tub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie jednak z art. 13 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1621) do egzekucji ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. przepisy art. 24 ust. 2 i 5b nowelizowanej u.s.u.s. stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, tj. wprowadzonych ustawą nowelizującą z dnia 16 września 2011 r.

Termin dochodzenia należności z tytułu składek za okres od czerwca 2010 r. do listopada 2011 r. nie uległ przedawnieniu ze względu na okoliczności ingerujące w bieg terminu przedawnienia poprzez jego zawieszenie spowodowane przez toczące się postępowanie egzekucyjne, które prowadzi Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w G. C. B. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] (sygnatura akt komorniczych [...]). Bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. uległ zawieszeniu od w chwili podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, tj. odpowiednio:

dla należności za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r. (terminy wymagalności składek odpowiednio 15 lipca 2010 r., 16 sierpnia 2010 r., 15 września 2010 r. i 15 października 2010 r.) od 26 lipca 2011 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...], [...],[...],[...], [...],[...],[...],[...], [...], [...], [...] i [...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone, dla należności za październik i grudzień 2010 r. (terminy wymagalności składek odpowiednio 15 listopada 2010 r. i 17 stycznia 2011 r.) od 26 lipca 2011 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...], [...] i [...]do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za luty, marzec i kwiecień 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 15 marca 2011 r., 15 kwietnia 2011 r. i 16 maja 2011 r.) od 26 lipca 2011 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...], [...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za maj 2011 r. (terminy wymagalności składki 15 czerwca 2011 r.) od 10 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] do nadal postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za czerwiec i sierpień 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 15 lipca 2011 r. i 15 września 2011 r.) od 10 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów [...], [...], [...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

dla należności za wrzesień, październik i listopad 2011 r. (termin wymagalności składek odpowiednio 17 października 2011 r., 15 listopada 2011 r, i 15 grudnia 2011 r.) od 17 stycznia 2012 r., tj. od dnia doręczenia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] do nadal - postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

W ocenie Prezesa ZUS wpłaty zaliczane były zatem prawidłowo na najstarsze okresy, które nie uległy przedawnieniu.

Z rozliczenia konta płatnika wynika, że:

z wpłaty dokonanej 11 maja 2022 r. w kwocie 341,90 zł pokryte zostały składki na: ubezpieczenie społeczne za czerwiec 2010 w kwocie 148,40 zł + odsetki za zwłokę w kwocie 168,00 zł,

Fundusz Pracy j Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FPiFGŚP) za luty 2011 w kwocie 25,50 zł; z wpłaty dokonanej 20 czerwca 2022 r. w kwocie 341,90 zł pokryte zostały składki na:

ubezpieczenie społeczne za czerwiec 2010 w kwocie 147,40 zł + odsetki za zwłokę w kwocie 169,00 zł,

• FPiFGŚP za luty 2011 w kwocie 25,50 zł; z wpłaty dokonanej 11 lipca 2022 r. w kwocie 341,90 zł pokryte zostały składki na:

ubezpieczenie społeczne za czerwiec 2010 w kwocie 147,40 zł + odsetki za zwłokę w kwocie 169,00 zł,

• FPiFGŚP za luty 2011 w kwocie 25,50 zł.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że należności składkowe za okres od czerwca 2010 r. do lipca 2012 r. zostały zabezpieczone przez Zakład na majątku nieruchomym stanowiących użytkowanie wieczyste Spółki. W tym zakresie Prezes ZUS wskazał na te same oznaczenia nieruchomości co organ w postanowieniu z dnia 16 sierpnia 2022r. Organ wskazał, iż w zakresie, w jakim należności te nie są dochodzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. C. B., mogą być one pokryte wyłącznie z przedmiotu hipoteki.

Podsumowując, również Prezes ZUS uznał, iż należności składkowe za okres od marca 2022 r. do maja 2022 r. nie zostały uregulowane przez Spółkę w terminie ich płatności i wierzyciel prawidłowo skierował należność do egzekucji administracyjnej, po uprzednim doręczeniu Spółce upomnienia przedegzekucyjnego.

Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Spółka pismem z dnia 28 października 2022 r. wniosła na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem l instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcie, tj.:

1. art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieuwzględnienie zarzutu mimo nieistnienia obowiązku;
2. § 12 ust. 1-5 rozporządzenia z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru zobowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, poprzez błędne zaliczenie wpłat na przedawnione zaległości;
3. art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez zaliczanie wpłat na przedawnione należności podczas, gdy składki zabezpieczone hipoteką po upływie terminu przedawnienia należności mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia;
4. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który powoduje brak zaufania jego uczestników do władzy publicznej;
5. art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
6. art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez przyjęcie, iż bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu w sytuacji, gdy do takiego zawieszenia nie doszło.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przytoczyła argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 33 § 1, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl § 2 tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku;

2. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3. błąd co do zobowiązanego;
4. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5. wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6. brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.

W niniejszej sprawie strona skarżąca w toku toczącego się postępowania egzekucyjnego zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Spółka podniosła, że wskazane w tytułach wykonawczych z dnia 11 lipca 2022 r. należności z tytułu składek za kwiecień 2022 r., maj 2022 r. i czerwiec 2022 r. zostały przez nią opłacone. Zdaniem Spółki, Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie był uprawniony do zaliczenia dokonanych przez nią wpłat na poczet wcześniejszych należności składkowych, w tym także przedawnionych.

Powyższy zarzut organ I instancji uznał za niezasadny, a orzekający jako organ II instancji Prezes ZUS podzielił jego stanowisko. W zaskarżonym postanowieniu organ wyjaśnił, że od 1 stycznia 2018 r. w sytuacji gdy na koncie płatnika figuruje zaległość, wpłata z tytułu składek jest z urzędu zaliczona w pierwszej kolejności na pokrycie najstarszej należności, co wynika z § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W związku z tym wpłaty Spółki Zakład dzielił w pierwszej kolejności na najstarsze, nieprzedawnione zaległości. Z kolei bieg terminu przedawnienia należności z tytułu składek za okres od czerwca 2010 r. do listopada 2011 r. uległ, zdaniem organu, zawieszeniu w chwili podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, tj. doręczenia skarżącej Spółce:

• tytułów wykonawczych nr [...],[...][...],[...],[...][...],[...][...],[...],[...][...] i [...] (dotyczących należności za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r.); tytułów wykonawczych nr [...],[...][...],[...],[...] i [...] (dotyczących należności za październik i grudzień 2010 r.); tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...][...],[...],[...],[...][...],[...] (dotyczących należności za luty, marzec i kwiecień 2011 r.), tj. od 26 lipca 2011 r.;
• tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] (dotyczących należności za maj 2011 r.); tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...][...],[...],[...] (dotyczących należności za czerwiec i sierpień 2011 r.), tj. od 10 stycznia 2012 r.;
• tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...][...],[...],[...],[...][...] (dotyczących należności za wrzesień, październik i listopad 2011 r.), tj. od 17 stycznia 2012 r.

Organ dodał, że powyższe postępowania egzekucyjne nie zostały jeszcze zakończone. Swoich twierdzeń organ II instancji nie poparł jednak stosownymi dowodami w postaci ww. tytułów wykonawczych dotyczących składek za okres od czerwca 2010 r. do listopada 2011 r. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że akta skarżącej Spółki zostały dołączone do spraw o sygnaturach I SA/Kr 533/22, I SA/Kr 737/22 i I SA/Kr 832/22, I SA/Kr 1023/22 jednak dokonana przez Sąd kwerenda tych akt nie ujawniła tytułów wykonawczych, na które powołano się w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślić należy, że w sytuacji, gdy zdaniem organu w danej sprawie zachodzi jedna z przesłanek z art. 24 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych skutkująca zawieszaniem biegu przedawnienia należności z tytułu zaległych składek winien tą przesłankę wykazać stosownym dowodem dołączając go do akt sprawy.

Powyższe uchybienie organu uniemożliwia Sądowi dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie tego, czy należności przynajmniej w dacie wydania tego postanowienia nie uległy choćby częściowemu przedawnieniu.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Przypomnieć trzeba, że przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć w szczególności pełną dokumentację stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych pozwalających na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne (por. np. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2331/12).

Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem - co do zasady - materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem (zob. wyrok NSA z dnia 12 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2623/17, wyrok NSA z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt I GSK 463/13,). Orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Oznacza to, że orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno być podjęte nie tylko w oparciu o analizę uzasadnienia zaskarżonego aktu i wyjaśnienia stron, ale na podstawie całego materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego przez organ administracji.

Warunkiem wydania przez Sąd rozstrzygnięcia merytorycznego jest stwierdzenie, że wszystkie okoliczności faktyczne i prawne zostały w sprawie wyjaśnione. Jest to możliwe jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy. Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego decyzja jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Niedopuszczalne jest zatem, aby sąd orzekał w sprawie nie dysponując całością akt administracyjnych, a w konsekwencji nie zapoznawszy się ze wszystkimi dokumentami sprawy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że nadesłane przez organ akta sprawy, z uwagi na swoje braki, uniemożliwiają Sądowi przeprowadzenie oceny prawidłowości dokonanych przez ten organ ustaleń. Wymaga podkreślenia, że Sąd nie może wyrokować na podstawie wybiórczej dokumentacji przedstawionej mu przez organ, którego decyzja lub postanowienie jest przedmiotem skargi. Tylko pełne akta administracyjne dają sądowi możliwość wszechstronnego i dogłębnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a następnie podjęcia obiektywnego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. W konsekwencji brak pełnego materiału dowodowego uniemożliwia Sądowi nie tylko kontrolę zaskarżonego postanowienia, ale również uniemożliwia zbadanie zasadności zarzutów skargi. Wskazać trzeba, że obowiązkiem organu jest przekazanie Sądowi wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę kompletnych akt administracyjnych, rolą Sądu nie jest bowiem poszukiwanie akt w celu ich skompletowania. Niedopuszczalne jest, aby Sąd orzekał nie dysponując zebranymi i powoływanymi przez organy dokumentami, a w konsekwencji nie zapoznawszy się z nimi. Zdaniem Sądu analiza przekazanych przez organ akt administracyjnych prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przedmiotowe akta nie zawierają dokumentów źródłowych stanowiących podstawę dokonanych przez organy ustaleń odnośnie braku przedawnienia składek.

Nieudokumentowanie przez organ okoliczności wpływających na bieg terminu przedawnienia należności składkowych stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Zgodnie bowiem z treścią art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z treści tych przepisów wynika, że organ administracyjny wszystkie swoje twierdzenia o zdarzeniach prawnych istotnych w danej sprawie powinien wykazać poprzez załączenie do akt sprawy dokumentów obrazujących daną okoliczność. Wniosek dotyczący okoliczności faktycznych (w tym przypadku zakłócających bieg terminu przedawnienia) powinien być zatem oparty na dowodach zdobytych przez organ i sprawdzonych przezeń. Należy w tym miejscu podkreślić, iż kwestia prowadzonych nieprzerwanie od 2011r. postępowań egzekucyjnych, w ramach których podejmowane czynności egzekucyjny miały mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia zaległych składek jest okolicznością sporną w niniejszej sprawie. Strona skarżąca kwestionuje bowiem fakt, podejmowania przez organ w ramach tych postępowań czynności egzekucyjnych, które miały mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia zaległych składek. Równocześnie skarżąca Spółka trafnie zarzuca na tym etapie postępowania, iż organ nie wykazał swoich twierdzeń w omawianym zakresie.

Podsumowując należy wskazać, że w świetle powyższych okoliczności organ zobowiązany był do załączenia do akt administracyjnych niezbędnej dokumentacji, na podstawie której ustalił, że należności z tytułu składek ciążących na skarżącej Spółce nie uległy przedawnieniu.

W zaistniałej sytuacji z oczywistych względów odnoszenie się przez Sąd w pozostałym zakresie do kwestii prawidłowości zaliczenia przez ZUS wpłat dokonanych przez Spółkę w dniach 11 maja 2022r., 20 czerwca 2022r., 11 lipca 2022r.. na poczet zaległych składek jest przedwczesne.

Wykazane powyżej nieprawidłowości postępowania, zakończonego zaskarżonym postanowieniem, obligowały Sąd do jego wyeliminowania z porządku prawnego. Należy przy tym zauważyć, że niniejszy wyrok nie przesądza kwestii zasadności podnoszonego przez Spółkę zarzutu egzekucyjnego, gdyż wskazane braki akt sprawy uniemożliwiają Sądowi odniesienie się do twierdzeń organu o braku przedawnienia należności z tytułu składek, na poczet których dokonano kwestionowanego przez Spółkę zarachowania.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., orzekł-jak w sentencji wyroku.

Stosownie do dyspozycji art. 153 p.p.s.a. organ przy ponowny rozpoznaniu sprawy winien uwzględnić stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku. W szczególności Prezes ZUS, mając na uwadze przedmiotowe stanowisko oraz regulacje prawne wskazane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, powinien udokumentować wszystkie okoliczności, na które będzie się powoływać w związku z instytucją zawieszenia biegu terminu przedawnienia należności składkowych, a ocena tego materiału dowodowego winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego postanowienia.

Sąd odstąpił od orzeczenia o kosztach postępowania z uwagi na to, że strona skarżąca, po pierwsze była zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, po drugie skarżąca Spółka w sprawie występowała bez profesjonalnego pełnomocnika.