Uzasadnienie
W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 września 2011 roku, nr [...], po dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 września 2011r. i 10 października 2011r. (k. 44 akt adm.) nie została odebrana przez B.B. W tej sytuacji uznano, że doręczenie nastąpiło w dniu 14 października 2011r. (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). W związku z tym termin do złożenia skargi upłynął w dniu 14 listopada 2011r.
W piśmie złożonym w dniu 17 stycznia 2012 r. B.B. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, twierdząc iż nie pozostawiono awiza przesyłki zawierającej powołaną decyzję. Skarżąca wskazała przy tym na ciągłe (z powodu stanu zdrowia) przebywanie jej męża w domu i małe prawdopodobieństwo, aby listonosz nie zastał go w celu doręczenia przesyłki. Wezwana do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w przekroczeniu terminu B.B. podtrzymała swoje poprzednie twierdzenia. Skarżąca złożyła również skargę w ramach uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu.
Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami- oznaczona dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Okoliczności wskazujące na brak winy, należy przy tym - w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. - uprawdopodobnić.
Wniosek podlega oddaleniu, ponieważ w ocenie sądu B.B. nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób okoliczności, które miałyby wyłączać jej winę w niedochowaniu terminu. W treści wniosku o przywrócenie terminu oraz w złożonym piśmie wyjaśniającym, nie sposób doszukać się przesłanek mogących wskazywać na nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, zaś fakt choroby męża skarżącej i jego stałe przebywanie w domu nie zostały w żaden sposób wykazane, a przy tym skarżąca wskazywała jedynie na małe prawdopodobieństwo nie zastania go w domu, co nie wyłącza odmiennego stanu rzeczy.
Wniosek o przywrócenie terminu okazał się zatem bezzasadny. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.