Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] listopada 2020r., nr [...] (poprzedni nr: [...]) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 31 lipca 2020r., nr [...], wydaną w sprawie odmowy uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. nr od [...] do [...] dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2014r.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 6 lutego 2020r. S. K. zwrócił się o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. od nr [...] do nr [...] z dnia 7 lutego 2019r. dotyczącą rozliczenia podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2014r. W uzasadnieniu ww. wniosku powołano się na zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 1325, dalej: "o.p."), zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
NUS w O. na podstawie art. 216, art. 241 § 1, art. 243 § 1 i § 2 oraz art. 244 § 1 o.p., postanowieniem z dnia 19 maja 2020r. wznowił postępowanie. Dnia 19 maja 2020r. wezwano ww. do przedłożenia oryginałów dokumentów za okres od stycznia do grudnia 2014r., na odzyskanie których, ww. wskazywał we wniosku o wznowienie postępowania. Dnia 9 czerwca 2020r. ww. przedłożył oryginały faktur VAT i 1 dokument WZ - w ilości 98 sztuk dokumentów.
Postępowanie wznowieniowe po dokonaniu analizy okoliczności zostało zakończone decyzją organu I instancji z dnia 31 lipca 2020r., o której mowa na wstępie. Organ nie stwierdził istnienia przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., na którą powoływał się skarżący.
Od ww. decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:
- - art. 245 § 1 pkt 2 o.p. przez jego błędne zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji z dnia 7 lutego 2019r.,
- - art. 245 § 1 pkt 1 o.p. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaistniała przesłanka wznowienia i nie zaistniała przesłanka z art. 70 o.p.,
- - art. 240 § 1 pkt 5 o.p. poprzez uznanie, że przedłożony materiał dowodowy nie ujawnia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, ani też nowych dowodów,
- - zasady praworządności i zaufania do organów podatkowych wyrażonych w art. 120 i art. 121 § 1 o.p.
Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji wymiarowej z dnia 7 lutego 2019r. w sprawie podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2014r.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 2 listopada 2020r., o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się, m.in. na treść art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 1 i § 2, art. 245 § 1 i § 2 o.p. Wskazano, że użyte w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. sformułowanie "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, a więc chwila udostępnienia ich organowi. Ocena istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w sprawie. Przedmiotowe postępowanie dotyczy postępowania wszczętego na skutek wniosku strony o wznowienie postępowania. Podstawą wniosku było powołanie się przez stronę na istnienie nowych dowodów i okoliczności istniejących w sprawie, które to nie były znane organowi. Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością tą było ujawnienie posiadania przez ww., oryginałów faktur VAT na zakup oraz jednego dokumentu WZ w łącznej ilości 98 sztuk dokumentów.
Przedłożone faktury dotyczą nabycia towarów i usług za 2014r., które służyły prowadzonej przez ww. działalności gospodarczej. W przekonaniu ww., przedstawione dowody, mają istotny wpływ na ustalenia faktyczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Organ odwoławczy podkreślił, że strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Zauważono, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powoływane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 o.p. gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji. Jak wynika zaś z treści złożonego wniosku, ww. zmierza do przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie podatkowej, co nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowieniowego.
Byłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego i powodowałoby, że tą samą sprawę wielokrotnie rozpatrywano by w kolejnych instancjach. Organ II instancji podał, że w toku postępowania ww. był wielokrotnie wzywany do przedłożenia stosownych dokumentów. Organ I instancji nie wymagał, aby ww. zastąpił go w czynieniu ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Zauważono, że gdyby ww. wypełnił swój obowiązek wobec postępowania, a w zasadzie skorzystał z prawa do ujawnienia posiadanej dokumentacji, nie narażałby się na niekorzystne w odczuciu ww. rozstrzygnięcie organu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że na etapie prowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną NUS w O. z dnia 7 lutego 2019r., ww. deklarował udostępnienie dokumentacji, jednakże jej nie przedstawił. Ciężar udowodnienia prawa do odliczenia podatku VAT, spoczywa na podatniku, zatem brak aktywności w toku prowadzonego przez organ podatkowy postępowania, nie stanowi sam w sobie, wystarczającej przesłanki żądania uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o wskazany przez stronę art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Istotnym jest fakt, że w myśl art. 86 § 1 o.p., ww. był zobowiązany do przechowywania ksiąg i dokumentów związanych z ich prowadzeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zaś organ do tego czasu ma prawo żądać ich przedłożenia.
Natomiast ww. ani w toku prowadzonej kontroli podatkowej, ani w toku postępowania podatkowego, pomimo oświadczenia o posiadaniu i zamiarze przedłożenia, nie przedstawił żadnej dokumentacji, zaś aktualnie forsuje tezę, iż przedstawione faktury mają przymiot "nowych dowodów" w sprawie, nieznanych organowi podatkowemu. Uporczywe uchylanie się ww. o wykazania za pomocą posiadanej dokumentacji źródłowej, co najmniej prawa do pomniejszenia deklarowanego podatku należnego o podatek naliczony, odniosło niekorzystny dla ww. skutek. Nawet nałożenie kary porządkowej w wysokości 900 zł za niedostarczenie kontrolującym żadnej dokumentacji, nie zmotywowało ww. do jej przedstawienia. DIAS zauważył, że organ I instancji, nakładając na ww. karę porządkową wskazał, że w wyznaczonych terminach, ww. nie zgłaszał się do Urzędu, a w nielicznych przypadkach stawienia się, nie przedłożył kontrolującym żadnych dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, a także nie udokumentował i nie uzasadnił również okoliczności niezależnych od ww., które uniemożliwiły dokonanie czynności, wskazanych w przesłanych wezwaniach oraz przeprowadzonych rozmowach telefonicznych, przez co utrudniał przeprowadzenie kontroli podatkowej.
W sytuacji, w której przyczyny, dla których organ nie dysponował przedkładanymi dowodami na dzień wydania decyzji, leżą po stronie podatnika, nie może on powoływać się na takie dowody w toku postępowania wznowieniowego. Uznano, że działanie ww. zmierzało w istocie do powtórnego przeprowadzenia postępowania wymiarowego (poprzez dokonanie weryfikacji spornych faktur i uwzględnienie wskazanego na nich podatku naliczonego), na co nie zezwala nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego.
W ostatniej części uzasadnienia organ odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania i nie znalazł dla nich poparcia - uznając, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z zasadami, wynikającymi z Ordynacji podatkowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie:
- - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie merytorycznego (wnikliwego i rzetelnego) rozpoznania sprawy, a przede wszystkim rozpatrzenia i odniesienia się do zarzutów odwołania;
- - naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- - art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art 13 § 1 pkt 2 lit. c o.p., poprzez uznanie, że w sprawie nie zostały ujawnione okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istotne dla sprawy i istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i w konsekwencji, brak właściwego zastosowania oraz utrzymanie w mocy decyzji, odmawiającej uchylenia decyli ostatecznej, wskutek niestwierdzenia istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 o.p.
- - art. 245 § 1 pkt 2 o.p., poprzez odmowę uchylenia decyli ostatecznej w całości ze względu na niestwierdzenie istnienia przesłanek wznowieniowych,
- - art. 120, art. 121 § 1, art. 122. art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, 191 o.p., poprzez odmowę przeprowadzenia wniosków dowodowych, nieuwzględnienie i odrzucenie złożonych przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie nowych dowodów w sprawie, niezebranie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także uchylenie poprzedzającej jej decyzji i nakazanie organowi I instancji wydania w przedmiotowej sprawie, decyzji ustalającej wysokość podatku za 2014r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019r., poz. 2167 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 2 listopada 2020r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 31 lipca 2020r. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postepowania decyzji tegoż Naczelnika z dnia 7 lutego 2019r. wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r. wobec S. K..
W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły brak podstaw do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym albowiem, wbrew stanowisku Skarżącego, w sprawie nie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., ani też żadna inna z pozostałych przesłanek wymienionych w tym przepisie.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań nadzwyczajnych i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240 - 246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247 - 252 O.p.) oraz uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej (art. 253 - 256 O.p.).
Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych enumeratywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach.
Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Z tego względu niedopuszczalne jest interpretowanie przesłanek wznowienia postępowania w sposób rozszerzający.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazał przesłankę mieszczącą się w katalogu podstaw wznowienia postępowania, zawartym w art. 240 § 1 O.p., organ podatkowy prawidłowo wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r. Ponieważ, z wniosku wynikało, że jako przesłankę wznowienia Skarżący wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zasadnie organy skoncentrowały się na ustaleniu, czy i w jakim zakresie wskazane przez we wniosku o wznowienie postępowania nowe dowody mogły stanowić przesłankę zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.
Skarżący we wniosku jako nowe okoliczności wskazał na ujawnienie nowych dowodów i okoliczności istniejących w sprawie, które to nie były znane organowi. Zdaniem wnioskodawcy, okolicznością tą było ujawnienie posiadania przez niego, oryginałów faktur VAT na zakup oraz jednego dokumentu WZ w łącznej ilości 98 sztuk dokumentów, dotyczących nabycia towarów i usług za 2014r., które służyły prowadzonej działalności gospodarczej. W przekonaniu wnioskodawcy, przedstawione dowody, mają istotny wpływ na ustalenia faktyczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
W ocenie Sądu wskazane przez Skarżącego okoliczności nie spełniają przesłanki określonej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten formułuje zatem wymóg spełnienia następujących warunków:
- - okoliczności faktyczne i dowody są nowe i muszą zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej, wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe),
- - muszą istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej),
- - są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
Wykładnia gramatyczna przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przewidującego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych wymaga, aby wszystkie te warunki (przesłanki) zostały spełnione kumulatywnie (jednocześnie). Zatem brak spełnienia choćby jednego z warunków daje uzasadnioną podstawę organowi podatkowemu do odmowy uchylenia decyzji.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Nieprzeprowadzenie natomiast określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powoływane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 o.p. gdyż naruszałoby to zasadę trwałości decyzji. Składając wniosek o wznowienie, Skarżący w zmierzał do usunięcia skutków swej własnej niestaranności i zaniechań których dopuścił się w trakcie postępowania wymiarowego i przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie podatkowej, co – jak słusznie stwierdził organ – nie jest możliwe w trakcie postępowania wznowieniowego.
Byłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania podatkowego i powodowałoby, że tą samą sprawę wielokrotnie rozpatrywano by w kolejnych instancjach. Jak wynika z akt sprawy Skarżacy w toku postępowania był wielokrotnie wzywany do przedłożenia stosownych dokumentów. Gdyby więc wypełnił swój obowiązek wobec postępowania, a zarazem skorzystał z prawa do ujawnienia posiadanej dokumentacji, nie narażałby się na niekorzystne w jego odczuciu rozstrzygnięcie organu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że na etapie prowadzonej kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną NUS w O. z dnia 7 lutego 2019r., S. K. deklarował udostępnienie dokumentacji, jednakże jej nie przedstawił.
Uporczywe uchylanie się od wykazania za pomocą posiadanej dokumentacji źródłowej, co najmniej prawa do pomniejszenia deklarowanego podatku należnego o podatek naliczony, odniosło niekorzystny dla podatnika skutek. Nawet nałożenie kary porządkowej w wysokości 900 zł za niedostarczenie kontrolującym żadnej dokumentacji, nie zmotywowało Skarżącego do jej przedstawienia. Nadto w wyznaczonych terminach Skarżący nie zgłaszał się do Urzędu, a w nielicznych przypadkach stawienia się, nie przedłożył kontrolującym żadnych dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, a także nie udokumentował i nie uzasadnił również okoliczności niezależnych od niego, które uniemożliwiły dokonanie czynności, wskazanych w przesłanych wezwaniach oraz przeprowadzonych rozmowach telefonicznych, przez co utrudniał przeprowadzenie kontroli podatkowej. W tej sytuacji, w pełni podzielić należy stanowisko organu odwoławczego wedle którego przyczyny, dla których organ I instancji nie dysponował przedkładanymi dowodami na dzień wydania decyzji, leżą po stronie podatnika, nie może on powoływać się na takie dowody w toku postępowania wznowieniowego.
Ciężar udowodnienia prawa do odliczenia podatku VAT, spoczywa bowiem na podatniku, zatem brak aktywności w toku prowadzonego przez organ podatkowy postępowania, nie stanowi sam w sobie, wystarczającej przesłanki żądania uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o wskazany przez stronę art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W myśl art. 86 § 1 o.p., Skarżacy – jako podatnik – był zobowiązany do przechowywania ksiąg i dokumentów związanych z ich prowadzeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zaś organ do tego czasu miał prawo żądać ich przedłożenia. Tymczasem ani w toku prowadzonej kontroli podatkowej, ani w toku postępowania podatkowego, Skarżący pomimo oświadczenia o posiadaniu i zamiarze przedłożenia, nie przedstawił żadnej dokumentacji, zaś aktualnie forsuje tezę, iż przedstawione faktury mają przymiot "nowych dowodów" w sprawie, nieznanych organowi podatkowemu.
Takiego podejścia do wykonywania obowiązków podatnika i korzystania z jego praw nie można uzasadnić brzmieniem obowiązujących przepisów prawa a z tego względu trudno też zarzucić organom rozstrzygającym w niniejszej sprawie, iż bezpodstawnie odmówiły Skarżącemu uchylenia objętych wnioskiem o wznowienie decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014r.
Jak wcześniej wspomniano, wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy w przypadkach nadzwyczajnych jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może zatem być z woli podatnika i na skutek jego zaniedbań i zaniechań, kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy czy kontroli prawidłowości wydanych decyzji. Do tego przeznaczone jest postępowanie zwykłe prowadzone przed organem I i II instancji.
Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi dotyczących przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy wskazać, że badanie podstaw wznowieniowych zostało dokonane z uwzględnieniem regulacji zawartych w Dziale IV o.p. zgodnie, z którymi organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe w myśl art. 187 § 1 o.p. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 o.p. wymienionej ustawy dokonały oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Postępowanie w trybie wznowieniowym organ przeprowadził w sposób umożliwiający ustalenie prawdy obiektywnej, rzeczowo, a przede wszystkim na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest zobowiązanie podatkowe, bo to jest ostatecznie ustalone, a jedynie legalność decyzji wymiarowej i to jedynie w kontekście wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 240 § 1 o.p. Nie ma w takim postępowaniu miejsca na poszukiwanie dowodów i ustalanie faktów, które jest domeną postępowania wymiarowego.
Organy przeprowadziły postępowanie podatkowe zgodnie z przedmiotem zakreślonym w art. 243 § 2 O.p. W toku wznowionego postępowania w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrano materiał dowodowy, który następnie bez przekroczenia ustawowych granic poddany został rzetelnej analizie i ocenie, a wyciągnięte na jego podstawie wnioski są logicznie i poprawne merytorycznie. Ocena ta nie nosi znamion dowolności, i znalazła wyraz uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w całej rozciągłości odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p. Wbrew twierdzeniom skargi nie ma w nim sprzeczności. Wydanie decyzji niezgodnej z oczekiwaniami Skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i nie dopatrując się, w ramach kontroli zaskarżonego aktu dokonanej w trybie art. 134 § 1 p.p.s.a., tego rodzaju naruszeń prawa, które spowodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 151 tej ustawy.