Uzasadnienie
Postanowieniem I SA/Kr 1306/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe. W uzasadnieniu wskazał, że od daty zawieszenia postępowania sądowego (dnia 26 maja 2008r.), które to zawieszenie nastąpiło na zgodny wniosek stron – zasadne było umorzenie postępowania na podstawie art.130 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152 poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu dnia 27 lipca 2011r.
Pismem z dnia 2 sierpnia 2011r. skarżący wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 500zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Wniosek nie jest uzasadniony.
Zgodnie z art.157 § 1 i 2 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 tego przepisu). Zgodnie natomiast z art.166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wniosek skarżącego jest niezasadny, a to dlatego, zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zatem w innych przypadkach (a tak było w przypadku skarżącego, ponieważ sąd umorzył postępowanie w trybie art.130 § 1 p.p.s.a.) sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Nie istnieje bowiem podstawa prawna dla takiego rodzaju rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FZ 12/07 oraz postanowienie z dnia 1 grudnia 2010r. I FSK 1443/10).
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a w zw. z art. 166 tejże ustawy orzeczono jak w sentencji.