Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2016 r. Referendarz sądowy tutejszego Sądu odmówił skarżącemu T.L. przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu oraz pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 7 marca 2016 r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie zaskarżenia.
W dniu 14 marca 2016 r. skarżący wniósł, za pomocą poczty elektronicznej, sprzeciw od powyższego zarządzenia.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 22 marca 2016 r. wezwano skarżącego do podpisania wniesionego sprzeciwu i przesłania go do tutejszego Sądu lub złożenia na dzienniku podawczym Sądu, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Do wezwania załączono kserokopię sprzeciwu nadanego dnia 14 marca 2016 r.
Powyższe wezwanie doręczone skarżącemu w dniu 14 kwietnia 2016 r.
W odpowiedzi skarżący przesłał w dniu 22 kwietnia 2016 r., pocztą elektroniczną, podpisaną kserokopię sprzeciwu z dnia 14 marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sprzeciw należało odrzucić jako niepodpisany.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r., II FSK 2139/12, wszystkie orzeczenia opublikowane: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (Hanna Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2014 r. II OZ 922/14, z dnia 12 grudnia 2013 r. II FSK 2953/13).
Natomiast art. 259 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo wezwania, nie podpisał sprzeciwu. Wezwanie sądowe w sposób jasny formułowało żądanie, przy czym skarżący otrzymał z Sądu kserokopię sprzeciwu – wystarczającym było wiec jego podpisanie i nadesłanie do Sądu w zakreślonym terminie. Przesłany mailem skan dokumentu (skan podpisu) nie jest własnoręcznym (oryginalnym) podpisem w rozumieniu ww. art. 46 § 1 pkt 4 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w wezwaniu wyraźnie pouczył skarżącego, że dopiero z dniem 11 lutego 2017 r. wchodzą w życie przepisy umożliwiające składanie pism za pomocą środków elektronicznych.
Stronie wezwanej do usunięcia braków formalnych złożonego pisma nie przysługuje jakikolwiek margines interpretacyjny odnośnie do sposobu wykonania wezwania, jeżeli zawiera ono w sposób szczegółowy i wyraźny czynności, których dopełnienie jest wymagane do nadania sprawie dalszego biegu (postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., I FSK 536/08.
Stąd orzeczono jak w sentencji.