Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 r., poz. 1369) - w skrócie "p.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wymienione przepisy poprzez art. 166 p.p.s.a. mają zastosowanie również do postanowień. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku (uzasadnienia wyroku) wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r., sygn.. akt II OSK 990/12).
Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd w komparycji postanowienia z dnia 22 stycznia 2018 r. oraz w jego uzasadnieniu błędnie odmienił imię skarżącej, nadto w sentencji tegoż postanowienia podał błędną datę i numer zaskarżonego postanowienia. Powyższe oczywiste omyłki pisarskie podlegają sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia