Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24 października 2016 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok.
W terminie otwartym do wniesienia zażalenia od tego orzeczenia skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata z urzędu.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód wynosi 878 zł i stanowi go świadczenie rentowe. Wnioskodawczyni nie posiada żadnego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych, ani cennych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Mieszka u brata, który pokrywa koszty jej utrzymania. Otrzymywana renta przeznaczana jest na zakup lekarstw, ponieważ wnioskodawczyni od 4 lat choruje i ciągle przebywa w szpitalach. Dlatego nie stać jej obecnie na zapłatę kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie we własnym zakresie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach. W zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W zakresie częściowym zaś, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych i ustanowienia na jej rzecz adwokata.
W ocenie orzekającego A.N. uwiarygodniła, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżąca jest rencistką utrzymującą się z niewysokiego świadczenia rentowego. Nie posiada żadnego majątku, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone. Mieszka u brata. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Od czterech lat choruje, przebyła trzy trepanacje czaszki, cierpi na padaczkę, zespół uzależnienia alkoholowego, uszkodzenie wątroby, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia gospodarki lipidowej, ma przewlekły krwiak podtwardówkowy. Pozostaje w stałym leczeniu, z czym wiążą się wydatki na zakup koniecznych lekarstw. Wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji.
Przedstawiona sytuacja materialna i zdrowotna pozwala na stwierdzenie, że A.N. nie jest w stanie we własnym zakresie ponieść kosztów sądowych, ani wynagrodzenia kwalifikowanego pełnomocnika w przedmiotowej sprawie, dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.